به گزارش ابرامباد، نتایج تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که تشخیص اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) در زنان به طور متوسط پنج سال دیرتر از مردان صورت می‌گیرد.این تفاوت زمانی عمدتاً ناشی از نحوه بروز متفاوت علائم این اختلال در دو جنس است. در حالی که مردان معمولاً نشانه‌های بارزتر و خارجی مانند بیش‌فعالی شدید و رفتارهای تکانشی از خود نشان می‌دهند، زنان اغلب با علائمی درونی‌تر نظیر حواس‌پرتی، بی‌نظمی، فراموش‌کاری و هجوم افکار منفی دست و پنجه نرم می‌کنند. همین تمایز باعث می‌شود که نشانه‌های ADHD در زنان غالباً با اختلالات دیگری چون اضطراب یا افسردگی اشتباه گرفته شود.
کارشناسان معتقدند که الگوی بروز ADHD در زنان با تصورات رایج از این اختلال تفاوت دارد. در حالی که پسران بیشتر رفتارهای پرتحرک و تکانه‌ای از خود نشان می‌دهند، دختران معمولاً با چالش‌هایی مانند عدم تمرکز، فراموشی، آشفتگی ذهنی و دشواری در سازماندهی مواجه هستند. این علائم کمتر به چشم می‌آیند و ممکن است به اشتباه به اضطراب، افسردگی یا حتی ویژگی‌های شخصیتی طبیعی نسبت داده شوند.
همین سردرگمی و عدم شناسایی صحیح، باعث می‌شود بسیاری از زنان تا سنین بزرگسالی و حتی گاهی پس از تشخیص ADHD در فرزندانشان، از ابتلای خود به این اختلال بی‌خبر بمانند.
محققان تأکید می‌کنند که این تأخیر در تشخیص تنها به معنای شروع دیرهنگام درمان نیست، بلکه می‌تواند سال‌ها بر جنبه‌های مختلف زندگی فردی از جمله تحصیلات، موفقیت شغلی، روابط اجتماعی، اعتماد به نفس و سلامت روان تأثیرات عمیقی بگذارد و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی قابل توجهی را به همراه داشته باشد.
متخصصان اشاره می‌کنند که بسیاری از زنان اغلب در دوران بزرگسالی و حتی پس از اینکه فرزندشان با تشخیص ADHD مواجه می‌شود، تازه درمی‌یابند که خودشان نیز سال‌ها با همین اختلال زندگی کرده‌اند.
کارشناسان بر این باورند که افزایش آگاهی در میان پزشکان، خانواده‌ها و عموم جامعه درباره تفاوت‌های جنسیتی در علائم ADHD، می‌تواند به شناسایی زودهنگام‌تر این اختلال، دسترسی سریع‌تر به روش‌های درمانی مؤثر و در نهایت کاهش پیامدهای منفی فردی و اجتماعی آن کمک شایانی کند.
