به گزارش ابرامباد، با انتشار گزارشی پیرامون تأثیرات بنزین ۱۰ هزار تومانی بر جامعه، موجی از واکنش‌های متنوع در میان عموم شکل گرفت.در حالی که برخی از شهروندان افزایش تدریجی بهای سوخت را امری منطقی قلمداد می‌کردند، بخش قابل توجهی از مردم نیز بر این باور بودند که صرفاً مقایسه بهای بنزین در ایران با نرخ‌های جهانی، بدون در نظر گرفتن سطح درآمد، قدرت خرید و قیمت وسایل نقلیه در کشورمان، تحلیلی جامع و واقع‌بینانه نیست.
یکی از کاربران، با اشاره به روند تاریخی قیمت‌گذاری، عنوان کرد که “از همان ابتدا می‌بایست قیمت‌گذاری به صورت پلکانی و گام‌به‌گام انجام می‌شد.” در مقابل، فردی با نام مستعار «مجتبی» با لحنی هشدارآمیز، موج کنونی افزایش قیمت‌ها را “تلخ بی‌پایان” توصیف کرد که به عقیده او، اکنون شتاب بیشتری یافته است.
بخش عظیمی از دیدگاه‌ها، مقایسه بهای بنزین در ایران با سایر نقاط جهان را محور قرار داده بود. در پاسخ به استدلال‌هایی مبنی بر ارزان بودن بنزین در ایران، یکی از شهروندان پرسید: “آیا قرار است همان‌گونه که نرخ سوخت با استانداردهای جهانی مقایسه می‌شود، حقوق و دستمزدها و ارزش پول ملی ما نیز با سایر کشورها هم‌سنجی شود؟” کاربر دیگری نیز اظهار داشت: “کاش کسی بود که درآمدهای ما را با درآمدهای جهانی، از جمله قیمت خودرو در جهان نسبت به دستمزدها، مقایسه می‌کرد.”
در همین راستا، فردی به نام «محمد» معتقد بود که قیمت بنزین در ایران لزوماً ارزان نیست و باید با معیار “توان خرید” مردم ارزیابی شود. همچنین، «اسماعیل پورنصیری» با توجه به شرایط اقتصادی ایران و کشورهای همسایه، بیان کرد که با در نظر گرفتن سطح حقوق ایرانیان و قیمت سرسام‌آور خودرو در مقایسه با منطقه، نمی‌توان تنها بر اساس بهای اسمی سوخت نتیجه گرفت که بنزین در ایران ارزان است؛ بلکه ممکن است با این معیارها، هزینه بنزین برای مصرف‌کننده ایرانی حتی بالاتر هم باشد.
با این حال، گروهی دیگر از شرکت‌کنندگان در بحث، اصل افزایش قیمت بنزین را معقول دانستند. «حسن» نوشت: “بنزین ۱۰ هزار تومانی بسیار خوب و منطقی به نظر می‌رسد،” اما تأکید کرد که دولت باید در کنار آن، قیمت خودرو و سایر اقلام را نیز منطقی کرده و برای تقویت ارزش پول ملی چاره‌ای بیندیشد. «مجید» نیز بر این باور بود که بنزین با قیمت ۱۰ هزار تومان همچنان ارزان است و نرخ آن باید متناسب با رشد دستمزدها افزایش یابد. یکی از پیشنهادهای عملی مطرح شده، اختصاص سهمیه بنزین با نرخ اول و دوم به خودروهای تازه شماره‌گذاری شده بود. این پیشنهاد نشان‌دهنده آن است که بخشی از مردم، نفس اصلاح قیمت را مشکل اصلی نمی‌دانند و تمرکزشان بیشتر بر روش توزیع سهمیه و پیامدهای این سیاست بر گروه‌های مختلف است.
محور دیگر انتقادات، به رابطه میان افزایش بهای بنزین با نرخ ارز و سایر قیمت‌ها مربوط می‌شد. کاربری با گلایه نوشت: “این که نشد هر بار دلار گران می‌شود، بنزین هم بالا برود.” دیگری پرسید که چرا حقوق و دستمزدها، برخلاف برخی کالاها، با دلار محاسبه نمی‌شود. «حامد» نیز با انتقاد از رویکرد دولت، اظهار داشت که افزایش قیمت بنزین با سرعت انجام می‌شود، در حالی که برای افزایش حقوق کارگران در نیمه دوم سال، برنامه مشخصی در کار نیست.
موضوع “ناترازی” نیز در میان بازخوردها مطرح شد. یکی از کاربران در واکنش به گزارش‌ها بیان کرد: “ناترازی با افزایش قیمت حل نمی‌شود.” این دیدگاه تأکید داشت که صرف اصلاح قیمت به تنهایی قادر به حل مشکل مصرف بالای بنزین و شکاف میان تولید و مصرف نخواهد بود.
برخی از مخاطبان، افزایش اخیر را پایان راه نمی‌دانند. «حامد» پیش‌بینی کرد که پس از مدتی، دوباره “طبل گرانی” به صدا درآید و حتی نرخ ۲۰ هزار تومانی نیز در دستور کار قرار گیرد. این نگرانی، نشان‌دهنده دغدغه بخشی از جامعه نسبت به ادامه روند صعودی قیمت سوخت است.
با نگاهی متفاوت، یکی از کاربران پیشنهاد کرد که بهای بنزین نه تنها به صورت اسمی، بلکه بر اساس ارزش دلاری یا قیمت طلا در مقاطع زمانی مختلف مورد بررسی قرار گیرد. او با یادآوری نرخ دلار در سال ۱۳۹۴ و قیمت بنزین در آن دوره، عنوان کرد که اگر از آن زمان افزایش قیمت به صورت پلکانی و سالانه اعمال می‌شد، نرخ فعلی بنزین می‌توانست بسیار فراتر از این باشد؛ به عقیده او، در سیاست‌گذاری‌های اقتصادی “مصلحت فدای سیاست” شده است.
در مجموع، بازتاب نظرات مردم به افزایش نرخ بنزین حاکی از آن است که جامعه در خصوص اصل اصلاح قیمت سوخت، رویکرد یکسانی ندارد. گروهی بر این باورند که قیمت‌گذاری پلکانی از ابتدا ضروری بوده و بنزین ۱۰ هزار تومانی هنوز هم ارزان است؛ در مقابل، گروهی دیگر قاطعانه معتقدند که هرگونه مقایسه با نرخ جهانی باید همزمان با مقایسه درآمدها، دستمزدها، ارزش پول ملی، قیمت خودرو و قدرت خرید صورت پذیرد. در کنار این دو دیدگاه متفاوت، یک خواست مشترک در بسیاری از نظرات به چشم می‌خورد: شهروندان انتظار دارند که اصلاح قیمت بنزین، همگام با اصلاح سایر متغیرهای اقتصادی، کنترل تورم، ارتقای قدرت خرید و بهبود کیفیت خودروها و سیستم حمل‌ونقل عمومی انجام شود؛ چرا که از نگاه آنان، صرف افزایش قیمت سوخت لزوماً به معنای حل مشکل ناترازی نیست.
