به گزارش ابرامباد، شهرزاد مظفر، نامی درخشان و پرافتخار در تاریخ ورزش زنان ایران است.او که تقریباً به تمام افتخارات ممکن در عرصه مربیگری فوتسال دست یافته، از قهرمانی آسیا با تیم ملی تا قهرمانی‌های پیاپی در لیگ، دوباره به نیمکت تیم ملی بازگشته است تا زنان ایران را برای اولین حضور در جام جهانی آماده کند. در گفتگویی خواندنی، او از مسیر پرفراز و نشیب زندگی ورزشی خود، از روزهای والیبال تا تأسیس تیم ملی فوتبال و جدایی پرحاشیه از تیم ملی فوتسال سخن گفته است.
شاید جالب باشد که بدانید مسیر ورزشی مظفر از والیبال آغاز شد. او در این باره می‌گوید: «در دورانی که من بازی می‌کردم، فوتبال یا فوتسالی برای بانوان وجود نداشت، وگرنه هرگز به سراغ رشته دیگری نمی‌رفتم.» او برای تخلیه انرژی ورزشی خود به والیبال روی آورد و با سرعتی چشمگیر پله‌های ترقی را طی کرد و در ۲۸ سالگی به عضویت تیم ملی والیبال درآمد. اما به محض راه‌اندازی فوتسال بانوان، والیبال را کنار گذاشت و به عشق دیرینه‌اش، فوتبال و فوتسال، بازگشت.
عشق او به فوتبال ریشه در کودکی‌اش داشت. او به یاد می‌آورد: «شانس بزرگ من این بود که در کودکی در خوزستان و در خانه‌ای ویلایی با یک حیاط چمنی بزرگ زندگی می‌کردیم که بهترین مکان برای فوتبال بود. همیشه با دوستان و بچه‌های محل در حال بازی بودم و از همان موقع هم ناخودآگاه نقش مربی را ایفا می‌کردم.» او اضافه می‌کند که در آن زمان پست‌ها در فوتسال تعریف مشخصی نداشت، اما خودش همیشه به بازی در عقب زمین تمایل داشت.
یکی از نقاط عطف کارنامه مظفر، تأسیس اولین تیم ملی فوتبال زنان پس از انقلاب بود. او روایت می‌کند که در حالی که به عنوان کمک مربی در تیم ملی فوتسال برای مسابقات کشورهای اسلامی آماده می‌شد، از سوی فدراسیون فراخوانده شد. به او گفته شد که دعوتنامه‌ای از اردن برای مسابقات فوتبال غرب آسیا رسیده و باید ظرف تنها یک ماه و نیم یک تیم ملی فوتبال تشکیل دهد. او می‌گوید: «آن روز را فراموش نمی‌کنم. مسئولیت بسیار سنگینی بود. ما نه لیگ داشتیم و نه بازیکن فوتبال. بهترین‌های فوتسال هم در اردوی تیم ملی فوتسال بودند.»
او تیمی از بازیکنان جا مانده از تیم ملی فوتسال تشکیل داد. مظفر از اردوی اول به عنوان یک تجربه «ترسناک» یاد می‌کند: «وقتی بازیکنان به زمین چمن آمدند و به توپ‌های فوتبال ضربه زدند، وحشت کردم. توپ‌ها یک متر هم جلو نمی‌رفتند و بازیکنان نمی‌دانستند سانتر چیست.» با این حال، تیم به سرعت پیشرفت کرد و در کمال ناباوری در مسابقات غرب آسیا در سال ۱۳۸۴، تنها با شکست ۲ بر یک مقابل اردن در فینال، به مقام نایب قهرمانی رسید. این موفقیت نگاه‌ها را به فوتبال زنان معطوف کرد و مظفر تا سال ۱۳۸۹ هدایت این تیم را بر عهده داشت.
در سال ۱۳۹۰، از او خواسته شد تا دوباره به فوتسال بازگردد و هدایت تیم ملی را بر عهده بگیرد. این تصمیم سختی برای او بود اما در نهایت فوتسال را انتخاب کرد. دوره حضور او در تیم ملی فوتسال با موفقیت‌های بزرگی همراه بود، اما این همکاری به شکلی تلخ به پایان رسید. مظفر توضیح می‌دهد: «در مقطعی شرایطی را برایم به وجود آوردند که کار کردن دیگر ممکن نبود. از سوی وزارت ورزش وقت، فشار زیادی روی فدراسیون آقای کفاشیان بود. هنوز هم دلیل واقعی آن فشارها را نمی‌دانم و نتوانسته‌ام افرادی که باعث آن اتفاق شدند را ببخشم.»
این جدایی نامهربانانه می‌توانست پایانی بر دوران مربیگری پرافتخارترین مربی فوتسال زنان ایران باشد. او تصمیم به کناره‌گیری از فوتسال گرفته بود، اما یک ملاقات همه چیز را تغییر داد. «برای کار دیگری نزد آقای دادکان رفته بودم. ایشان با صحبت‌هایشان من را منصرف کردند و گفتند نباید با چنین مسائلی فوتسال را کنار بگذاری.» به پیشنهاد و اصرار دادکان، او هدایت تیم دانشگاه آزاد را برعهده گرفت و فصل جدیدی از قهرمانی‌ها را در عرصه باشگاهی آغاز کرد. او همواره خود را مدیون شخصیت و بزرگ‌منشی محمد دادکان می‌داند.
پس از قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۸، در حالی که قراردادش با فدراسیون به پایان رسیده بود، پیشنهادی از کویت دریافت کرد. پس از مدتی انتظار و عدم تماس از سوی فدراسیون، او راهی کویت شد تا تجربیات خود را در خارج از مرزهای ایران ادامه دهد.
