به گزارش ابرامباد، با فروکش کردن هیجانات و شور و اشتیاق جام جهانی ۲۰۲۶، اکنون فرصتی فراهم شده تا به تحلیل دقیق‌تر قهرمانی شگفت‌انگیز تیم ملی اسپانیا بپردازیم.تیمی که در آغاز رقابت‌ها، از مدعیان اصلی قهرمانی به شمار نمی‌رفت و در پیش‌بینی‌ها و جداول شرط‌بندی، پایین‌تر از قدرت‌هایی چون فرانسه پرستاره و آرژانتینِ مسی قرار داشت. اما در نهایت، این ماتادورها بودند که با غلبه بر هر دو رقیب قدرتمند، جام قهرمانی را بالای سر بردند.
جالب اینجاست که مسیر قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶، شباهت‌های بی‌نظیری به اولین افتخار جهانی آن‌ها در سال ۲۰۱۰ داشت. یک بار دیگر، شروعی متزلزل در تورنمنت، سپس اوجی قدرتمند در مراحل میانی، ساختن خط دفاعی نفوذناپذیر، کنار زدن مدعیان بزرگ و نهایتاً پیروزی در فینال با گلی سرنوشت‌ساز در وقت‌های اضافه. شانزده سال، دو قهرمانی. اما رمز این تکرار موفقیت برای لاروخا چیست؟
پس از پیروزی تاریخی ۲۰۱۰ با گل به یادماندنی آندرس اینیستا، اسپانیا دو سال بعد نیز قهرمان جام ملت‌های اروپا شد. اما به تدریج، دوران باشکوه آن نسل طلایی به پایان رسید و ستارگانی چون پویول، تورس، ویا، آلونسو، اینیستا، ژاوی، راموس و کاسیاس یکی پس از دیگری از صحنه بین‌المللی خداحافظی کردند. اسپانیا دوران دشواری را تجربه کرد و در سه جام جهانی متوالی نتوانست انتظارات را برآورده کند. با این حال، در سایه این افول موقت، بذرهای یک نسل جدید در آکادمی‌های فوتبال اسپانیا در حال جوانه زدن و رشد بودند. همین استعدادهای جوان، اکنون شاکله تیم ملی را تشکیل داده‌اند؛ از کوبارسی نوزده‌ساله با بلوغی بی‌نظیر در بازی‌اش، تا لامین یامال که پیش از بیست‌سالگی تقریباً تمامی افتخارات رده‌های پایه را کسب کرده است. بازیکنانی نظیر پدری، فابیان روییس، مرینو، رودری و فران تورس نیز همگی محصول همین سیستم پرورش بازیکن در باشگاه‌های اسپانیایی هستند. شاید این نسل از نظر ستاره‌های انفرادی به پای تیم ۲۰۱۰ نرسد، اما تیمی فوق‌العاده منظم، منسجم و شکست‌ناپذیر است. تیمی که در هشت مسابقه جام جهانی تنها یک گل دریافت می‌کند، شایسته قهرمانی جهان است.
در حالی که کشورهایی مانند برزیل و آرژانتین اغلب منتظر می‌مانند تا استعدادهایشان به اروپا مهاجرت کرده و در آنجا به بلوغ برسند، اسپانیا رویکرد متفاوتی دارد. این کشور برای شکوفایی بازیکنان خود منتظر نمی‌ماند، بلکه خود به خلق ستاره‌ها می‌پردازد. از سواحل بارسلونا گرفته تا پایتخت، مادرید، و از شهرهای بندری والنسیا و سویا، تا بیلبائو و مالاگا، و از ویگو تا پامپلونا، هر گوشه از اسپانیا به مهد پرورش فوتبالیست‌های تراز اول جهانی تبدیل شده است. اسپانیا بی‌چون و چرا پادشاه نسل‌سازی در فوتبال دنیاست و با توجه به پتانسیل بالای این تیم جوان و مستعد، پیش‌بینی می‌شود که موفقیت‌های شگفت‌انگیز بیشتری در انتظار فوتبال این کشور باشد.
ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید تاریخ دو بار تکرار می‌شود؛ یک بار به صورت تراژدی و بار دیگر در قالب کمدی. اما اسپانیا این قاعده نانوشته را در هم شکست. برای ماتادورها، تکرار تاریخ نه تراژیک بود و نه کمدی؛ بلکه عین واقعیت بود. واقعیتی شیرین که توسط نسل جدیدی از استعدادهای ناب و درخشان، به نگارش درآمد.
