به گزارش ابرامباد، جیسون برک، خبرنگار یکی از نشریات معتبر بین‌المللی از قدس اشغالی و شهرک رخووت در فلسطین اشغالی، وضعیت و دیدگاه‌های مردم محلی را پس از توافق آتش‌بس میان ایران و ایالات متحده تشریح کرده است.در کافه‌رستورانی در نزدیکی خیابان هرتسل در شهر رخووت، یک موضوع مشترک و مورد اتفاق نظر غالب وجود داشت: تفاهم‌نامه آتش‌بسی که چند روز قبل میان ایران و آمریکا امضا شده، ضربه‌ای مهلک به رژیم اسرائیل وارد آورده است. آوی پرز ۵۵ ساله با ناراحتی گفت: «دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، به ما پشت کرد و خیانت ورزید.»
اهالی رخووت همچنین معتقد بودند که رژیم اسرائیل بیش از هر زمان دیگری در محاصره تهدیدات است و باید به تنهایی با آن‌ها مقابله کند. شاحام نوویک ۳۵ ساله، با نگاهی به منو، اظهار داشت: «بسیار عجیب است. یک روز با فرزندانمان در پناهگاه‌ها بودیم… و روز بعد، انتظار می‌رود همه چیز به حالت عادی بازگردد، در حالی که هیچ یک از مشکلات اصلی حل نشده‌اند.»
رخووت، در فاصله تقریباً ۱۹ کیلومتری تل‌آویو، از دیرباز به عنوان نمادی از «اسرائیل طبقه متوسط» در نظرسنجی‌ها شناخته می‌شود؛ البته اگر در این جامعه به شدت متنوع و چندپاره، مفهومی به نام طبقه متوسط اصلا وجود داشته باشد. خیابان‌های اصلی این شهر با ردیف‌هایی از پرچم‌های اسرائیل و پرچم‌های رنگین‌کمان مزین شده بود؛ در یک سوی خیابان، نوای بلند موسیقی الکترونیک به گوش می‌رسید و در گوشه‌ای دیگر، مردان یهودی ارتدوکس گرد هم آمده بودند. ترافیک آخر هفته نیز به دلیل پروژه‌های ساخت‌وساز سیستم جدید اتوبوس‌رانی، سنگین شده بود.
برخی از شهروندان برای لحظاتی فرار از اخبار به این رستوران پناه آورده بودند؛ اخباری که صبح جمعه تحت تأثیر گزارش‌های مربوط به درگیری‌های مجدد در لبنان قرار گرفت. در آن منطقه، نیروهای اسرائیلی مجموعه‌ای از حملات هوایی را انجام داده بودند که منجر به کشته شدن ۱۸ نفر و زخمی شدن ۳۳ تن شد. این حملات پس از آن صورت گرفت که حزب‌الله، گروهی با پیوندهای نزدیک به ایران، در حمله‌ای به یک تانک، چهار سرباز اسرائیلی از جمله یک افسر ارشد را از پای درآورده بود.
رضایت از جنگ، ناخشنودی از صلح
بسیاری از اسرائیلی‌ها توافق میان ایران و آمریکا را که با میانجی‌گری واشنگتن به دست آمده بود، نوعی خیانت تلقی می‌کنند. تحلیلگران این تفاهم‌نامه را به عنوان تسلیم و تحقیر محکوم کرده‌اند که «حتی از بدترین کابوس‌های اسرائیل نیز فراتر رفته است.»
نگرانی گسترده‌ای وجود دارد، نه تنها از این بابت که ایران می‌تواند قوی‌تر از پیش از درگیری‌ها خود را بازسازی کند، بلکه از این جهت که توافق تحمیلی در لبنان، توانایی اسرائیل را برای مقابله با حزب‌الله – که تهدیدی جدی برای شمال اسرائیل محسوب می‌شود – محدود خواهد کرد.
اودی تنه، مشاور راهبردی سیاسی و مدیر کمپین‌های بین‌المللی در اسرائیل، اظهار داشت: «اسرائیلی‌ها بر این باورند که جنگ در لبنان، جنگی موجه است. هر کسی که در اسرائیل زندگی می‌کند، می‌داند که ایران و حزب‌الله در واقع یک واحد هستند.»
در شهر متولا، واقع در شمال و در چند قدمی مرز لبنان، خشم و عصبانیت حکم‌فرما بود. دانیل دورفمن، صاحب یک رستوران، گفت: «همه از جنگ بسیار خشنود بودند، اما توافق آمریکا واقعاً برای اسرائیل خوب نیست… این یک اشتباه بزرگ است.»
دیگران نیز از «شکست کامل» اسرائیل در دستیابی به اهداف جنگی‌اش، از جمله تغییر رژیم، نابودی برنامه هسته‌ای ایران و از بین بردن موشک‌های بالستیک آن سخن می‌گفتند.
بدتر از آن، اسرائیل که جنگ را «شانه به شانه» با آمریکا آغاز کرده بود، در پایان درگیری توسط واشنگتن به حاشیه رانده شد و هفته گذشته توسط دونالد ترامپ به عنوان «یک قدرت کوچک» نادیده گرفته شد.
بنیامین نتانیاهو، به جای اینکه برای مشورت به کاخ سفید دعوت شود، با سیل عظیمی از انتقادات شدید و دشنام‌ها به دلیل تلفات غیرنظامی ناشی از حملات بی‌وقفه اسرائیل در لبنان، جایی که بیش از ۳۹۰۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند، مواجه شد.
نداو ایال، ستون‌نویس روزنامه یدیعوت آحرونوت نوشت: «واژه‌های بهت و اندوه برای توصیف حس و حال حاکم بر بخش‌هایی از بدنه حاکمیت اسرائیل ناتوانند. اکنون نمک زیادی بر زخم‌های آن‌ها پاشیده می‌شود.»
نتانیاهو: بازنده جنگ، اما با فرصت‌های پنهان
نتانیاهو ۷۶ ساله، که به اتهام فساد مالی تحت محاکمه است، اکنون با چالش دشواری روبرو است: متقاعد کردن رأی‌دهندگان به اینکه تنها او می‌تواند امنیت اسرائیلی‌ها را تضمین کند.
پروفسور تامار هرمان، متخصص افکار عمومی در موسسه دموکراسی اسرائیل، اظهار داشت: «نتانیاهو با تعیین اهداف خود تا این حد واضح، نوعی غرور و خودبزرگ‌بینی نشان داد. وقتی در دستیابی به آن‌ها شکست می‌خورید، شما را ناتوان از عمل به وعده‌هایتان می‌دانند.»
رخووت، که تعداد شهروندان فلسطینیِ اسرائیل در آن بسیار اندک است، همچنین شهری کلیدی برای سنجش آرای رأی‌دهندگان یهودی محسوب می‌شود که سه‌چهارم واجدین شرایط رأی‌دهی در اسرائیل را تشکیل می‌دهند. انتظار می‌رود انتخابات سراسری در ماه اکتبر برگزار شود. یکی از مقامات ارشد احزاب اپوزیسیون هفته گذشته گفت: «انتخابات پیش رو یک نقطه عطف بزرگ خواهد بود. اغراق در مورد میزان اهمیت این موضوع برای کشور دشوار است.»
اعتماد به نتانیاهو، حتی در میان حامیانش، به دلیل شکست‌هایی که به حمله اکتبر ۲۰۲۳ حماس منجر شد (حمله‌ای که در آن ۱۲۰۰ نفر، که بیشترشان غیرنظامی بودند، کشته و حدود ۲۵۰ نفر ربوده شدند)، به شدت تضعیف شده است. جنگ بی‌رحمانه و خونین اسرائیل در غزه، که بیش از ۷۳ هزار کشته (عمدتاً غیرنظامی) بر جای گذاشت، انزوای بین‌المللی را به دنبال داشت. اسرائیل اکنون ۷۰ درصد غزه را در کنترل دارد، اما حماس همچنان بر بخش اعظم جمعیت ۲.۳ میلیون نفری آن حکومت می‌کند. حملات مکرر در لبنان علیه حزب‌الله نیز به نتیجه‌ای نرسیده است.
با وجود این واکنش‌های منفی، برخی همچنان به نتانیاهو وفادار مانده‌اند. وقتی هفته گذشته از رأی‌دهندگان مردد پرسیده شد که چه کسی بهتر می‌تواند در برابر ایران بایستد، ۴۳ درصد ائتلافی به رهبری نتانیاهو را انتخاب کردند.
در همان رستوران، پرز، که یک مهندس است، گفت: «نتانیاهو یک انسان است، بنابراین اشتباهاتی هم می‌کند، اما او می‌داند چگونه امور را اصلاح کند. او می‌داند اسرائیل به چه چیزی نیاز دارد. او برای اسرائیل سخن می‌گوید، اما ترامپ برای منافع شخصی خود حرف می‌زند.»
چنین دیدگاه‌هایی نشان می‌دهد که انتخابات آتی احتمالاً بسیار نزدیک و رقابتی خواهد بود. تحلیلگران می‌گویند نتانیاهو، که در این گونه مبارزات سابقه طولانی دارد، ممکن است هنوز هم بتواند از رقبای خود پیشی بگیرد. هرمان گفت: «فکر می‌کنم او در دردسر افتاده است، اما مطمئن نیستم چه ترفندی در آستین دارد. او هودینیِ دنیای سیاست است (کنایه از توانایی خارق‌العاده در فرار از بحران‌ها).»
دوگانگی سیاسی شدید در میان شهروندان
لی نوویک ۳۴ ساله، پزشک ساکن رخووت، اظهار داشت که شهروندان اسرائیلی در بسیاری از مسائل بیش از هر زمان دیگری دچار مرزبندی و اختلاف شده‌اند. او گفت: «نتانیاهو سعی کرده میان ما تفرقه ایجاد کند و این کار موفق بوده است. این روند سال‌هاست که ادامه دارد. در این میان، هیچ‌کس به مسائل اولیه و اساسی – مانند قیمت مسکن یا تورم – اهمیتی نمی‌دهد.» او ادامه داد: «من حرف ایران را وقتی می‌گوید می‌خواهد اسرائیل را نابود کند، باور می‌کنم. چرا نباید باور کنم؟ اما این دولت از جنگ برای تصویب قوانین تفرقه‌افکن و صرفاً برای ماندن در قدرت سوءاستفاده می‌کند.»
مقامات احزاب سیاسی اپوزیسیون نیز تأکید کردند که یهودیان اسرائیلی بیش از هر زمان دیگری دچار تفرقه شده‌اند. یکی از آن‌ها گفت: «اسرائیلی‌ها بدون اینکه حرف یکدیگر را بفهمند، فقط با هم مجادله می‌کنند. آن نقطه مشترک دیگر وجود ندارد.»
با این حال، هرمان با این دیدگاه مخالف است و اشاره کرد که در دهه‌های اخیر، مانند دهه ۱۹۹۰، لحظات دیگری از دوقطبی‌شدن شدید وجود داشته است. او گفت که در عوض، بیشتر رأی‌دهندگان یهودی در اصول بیشتری با هم اشتراک دارند تا اختلاف: باور به یک مدل اقتصادی لیبرال اما با یک دولت رفاه قوی که از طریق مالیات‌های تصاعدی تأمین می‌شود، موضع سرسختانه در قبال امنیت، بقای اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی، و این باور که هرگونه راه‌حل دو کشوری برای حل مناقشه با فلسطینی‌ها غیرواقع‌بینانه است.
در کوتاه‌مدت، اکثریت آن‌ها از جنگ در لبنان حمایت می‌کنند و به شدت با قوانینی که جوامع ارتدوکس اسرائیل را از سربازی معاف می‌کند، مخالفند. هرمان گفت: «تمام این حرف‌ها درباره دوقطبی شدن، احتمالاً تا حدی یک پیشگویی است که با تکرار زیاد، به واقعیت تبدیل می‌شود.»
در رخووت، دالیا پرز ۵۵ ساله گفت که اتفاقات هفته گذشته به او آموخته است که «صلح هرگز فرا نخواهد رسید.»
او اظهار داشت: «من امیدوار به پایان جنگ‌ها بودم، اما فکر می‌کنم ما همیشه مجبور خواهیم بود با اتکا به شمشیرهایمان زندگی کنیم. ما اکنون فهمیده‌ایم که هیچ دوستی نداریم و نمی‌توانیم به هیچ‌کس اعتماد کنیم.»
