به گزارش ابرامباد، جهانبخش ایزدی، تحلیلگر برجسته علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، ضمن بررسی آینده گفت‌وگوها میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده، مسیر پیش‌روی هر دو طرف را «صعب، بغرنج و پرخطر» ارزیابی کرد. او توضیح داد که ترکیب عوامل گوناگون، پیش‌بینی فرجام این مذاکرات را با هاله‌ای از ابهامات عمیق مواجه کرده است.
ایزدی فقدان اطمینان متقابل را سنگ‌بنای اولین چالش قلمداد کرد و افزود: در بزنگاه کنونی، پایه‌های مستحکمی از اعتماد بین تهران و واشنگتن وجود ندارد، حال آنکه هر گونه مذاکره‌ای حداقل نیازمند سطحی از باورمندی است. وی تأکید کرد که نه اعتماد، بلکه جبرهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی به همراه ضرورت مهار بحران‌ها، دو کشور را ناگزیر به پای میز گفت‌وگو کشانده است.
این کارشناس روابط بین‌الملل در ادامه، بر تأثیرگذاری مهره‌های گوناگون داخلی و بین‌المللی تأکید کرد. او توضیح داد که برخی از این بازیگران، با اهداف و منافع ویژه خود، قادرند در هر برهه از این روند، چالش‌هایی ایجاد کرده و دستیابی به هرگونه مصالحه‌ای را پیچیده‌تر سازند.
به باور ایزدی، طیف وسیع مسائل اختلافی نیز سدی بزرگ محسوب می‌شود. وی خاطرنشان کرد که حتی با حل و فصل یک موضوع، ممکن است بلافاصله مسئله‌ای دیگر سربرآورد و به مانعی جدید تبدیل شود؛ چرا که روابط تهران و واشنگتن از یک شبکه درهم‌تنیده از معضلات رنج می‌برد و حل یک بخش، لزوماً به معنای گشوده شدن تمام گره‌ها نیست.
چهارمین عاملی که او به آن اشاره کرد، اصرار هر دو طرف بر رویکردهای حداکثری است. او تصریح کرد تا هنگامی که طرفین گفت‌وگو، بی‌وقفه بر خطوط قرمز و خواسته‌های خود پافشاری کنند، رسیدن به هرگونه توافق مشترک، با موانع فزاینده‌ای روبرو خواهد شد.
این تحلیلگر ارشد بین‌الملل در جمع‌بندی سخنانش تأکید کرد: گرچه نمی‌توان افق مذاکرات را کاملاً تاریک و بسته دانست، اما این چهار عاملِ کلیدی، به‌طور بالقوه قادرند دستیابی به یک تفاهم ماندگار و پایدار را با چالش‌های اساسی مواجه سازند.
رویارویی نظامی تازه: کابوسی گران‌بها برای منطقه
در بخش دیگری از این مصاحبه، ایزدی نگرانی خود را از احتمال بروز مناقشه‌ای جدید در منطقه ابراز داشت و آرزو کرد که هرگز شاهد تحقق چنین سناریوی ویرانگری نباشیم.
وی با اشاره به ابعاد وسیع و مخرب جنگ، تصریح کرد: هرگونه نزاع مسلحانه جدیدی می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری در حوزه‌های انسانی، اقتصادی، اجتماعی، زیرساختی و فیزیکی به بار آورد؛ صدماتی که تبعات آن‌ها گاه برای سالیان متمادی و حتی دهه‌ها بر پیکره کشور سنگینی خواهد کرد.
ایشان با تأکید بر این نکته که دستیابی به منافع ملی لزوماً از گذرگاه جنگ میسر نمی‌شود، اظهار داشت: دیپلماسی به عنوان یکی از کارآمدترین ابزارها برای صیانت و پیشبرد اهداف کشورها شناخته می‌شود و در بسیاری از شرایط، با صرف هزینه‌ای به مراتب کمتر، دستاوردهایی پایدارتر از درگیری‌های نظامی به ارمغان می‌آورد.
این استاد برجسته علوم سیاسی در خاتمه سخنانش گوشزد کرد که تمام مساعی باید بر کنترل و اداره اختلافات از طریق مجاری گفت‌وگو و راهکارهای سیاسی متمرکز شود تا منطقه و میهن عزیزمان از افتادن به ورطه یک بحران نظامی تازه مصون بمانند.
