به گزارش ابرامباد، با نزدیک شدن به دور تازه گفتگوهای ایران و آمریکا در ژنو، ابهامات زیادی درباره سرنوشت این مذاکرات و گستره موضوعات قابل بحث شکل گرفته است.آیا تحریم‌ها برداشته خواهند شد؟ آیا گفتگوها تنها به مسائل هسته‌ای محدود می‌شوند یا خواسته‌های غیرهسته‌ای واشنگتن، از جمله موضوعات موشکی و منطقه‌ای، نیز مطرح خواهد شد؟ در حالی که ایران بر مذاکره صرفاً بر سر پرونده هسته‌ای تأکید دارد، پذیرش این چارچوب از سوی طرف آمریکایی، پرسش کلیدی این روزهاست.
در همین زمینه، خبرگزاری ابرامباد گفتگویی با عباسعلی منصوری آرانی، نماینده سابق مجلس، ترتیب داده تا ابعاد پنهان این تحولات را روشن کند.
منصوری آرانی صراحتاً بیان می‌کند که «موضوع موشکی یک ستون اساسی در سیاست دفاعی کشور است و هیچ مذاکره‌ای بر سر آن ممکن نیست؛ نه برای ما و نه برای هیچ کشور دیگری.»
ایران همواره آماده تعامل دیپلماتیک با تمامی کشورها بوده است، به جز رژیم صهیونیستی که خط قرمز همیشگی ما محسوب می‌شود. در مورد آمریکا نیز، ایران پای میز مذاکره نشسته، اما رویکرد واشنگتن همواره متفاوت بوده است. آمریکایی‌ها اغلب تلاش کرده‌اند خواسته‌های خود را از همان ابتدا تحمیل کنند، در حالی که ماهیت مذاکره، تبادل دیدگاه و رسیدن به توافقی مشترک است، نه تعیین نتیجه از پیش. این شیوه، هرگز در سیاست خارجی ایران پذیرفته نشده است.
این سیاست ایران، چه پیش از دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ و چه پس از آن، ثابت بوده است. در موضوع برجام، ایران تا مرحله امضا پیش رفت و توافق به سرانجام رسید. اما دونالد ترامپ، با رویکردی که بیشتر خودخواهانه و جانبدارانه بود تا عاقلانه و سیاستمدارانه، به یکباره برجام را نقض کرد. حتی پس از آن نیز، زمانی که کشورهای منطقه برای حل و فصل مسائل تلاش می‌کردند، شاهد حملات رژیم صهیونیستی و آمریکا به ایران بودیم. این روش، نه منطقی است و نه سیاسی و در هیچ کجای دنیا پذیرفتنی نیست.
با وجود تمامی این چالش‌ها، دور اول مذاکرات انجام شده است. سیاست ایران، همان‌طور که توسط رهبر معظم انقلاب، دولت‌مردان و مجلس تعیین شده، کاملاً شفاف است. درباره پرونده هسته‌ای، ایران آماده گفتگو برای حصول اطمینان جهانیان است که به دنبال سلاح هسته‌ای نیست. این در حالی است که رهبری معظم انقلاب با صدور فتوای شرعی، دستیابی به سلاح هسته‌ای را حرام اعلام کرده‌اند، اما برای رفع نگرانی‌ها و ایجاد اعتماد بین‌المللی، مذاکره در این خصوص امکان‌پذیر است.
اما در خصوص توان موشکی، نیروهای مقاومت و سایر موضوعات غیرهسته‌ای، این موارد به هیچ عنوان در دستور کار مذاکرات ایران قرار ندارند. مسئله موشکی، یک اصل دفاعی است و بحث بر سر آن ناممکن است. در این زمینه، رهبری، دولت، مجلس و تمامی ارکان نظام و مردم ایران متفق‌القول هستند که ابزارهای دفاعی کشور را نمی‌توان به میز مذاکره آورد.
بنابراین، مشخص است که گفتگو پیرامون مسائل هسته‌ای بله، اما درباره ابزارهای دفاعی و سایر مسائل، خیر. امیدواریم جمهوری اسلامی با همین سیاست ثابت و مشخص به راه خود ادامه دهد. ما نگران نیستیم؛ ماهیت دشمنی آمریکایی‌ها آشکار است و اقتصاد ما صرفاً به نتیجه مذاکرات وابسته نیست. آنها همواره دشمنی کرده‌اند، اما ما با صداقت وارد میدان شده و این مسیر را ادامه خواهیم داد.
اینکه آمریکایی‌ها در عمل چه خواسته‌هایی را دنبال خواهند کرد، در حال حاضر قابل پیش‌بینی نیست. اما موضع ایران و مطالبه مردم و مسئولین از مذاکره‌کنندگان ما، این است که صرفاً بر روی مسئله هسته‌ای تمرکز شود. همان‌طور که گفته شد، توان موشکی، جزء سیاست‌های دفاعی لاینفک ماست و امکان مذاکره درباره سامانه‌های دفاعی وجود ندارد. نه ایران و نه هیچ کشور دیگری نمی‌تواند چنین کاری انجام دهد.
تجربه هشت سال دفاع مقدس و سایر درگیری‌ها نشان داده است که ما به ابزارهای دفاعی مانند موشک نیاز مبرم داریم. لذا، بحث در مورد برد یا انواع موشک‌ها به هیچ وجه پذیرفته نیست. اما در مورد پرونده هسته‌ای و اطمینان از عدم دستیابی به بمب هسته‌ای، بله، گفتگو امکان‌پذیر است. برای راستی‌آزمایی و اطمینان دادن به جهان در مورد استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای، مذاکره می‌کنیم. اما در سایر موارد، سیاست نظام، خواست مردم و تأکید رهبری بر عدم مذاکره بوده و هست.
حضور ناوهای آمریکایی نزدیک به ایران یا پیوستن فرمانده سنتکام به تیم مذاکره‌کننده آمریکایی چه معنایی دارد؟ در حال حاضر هدف دقیق آنها مشخص نیست، اما آنچه واضح است این اقدامات بیشتر برای ایجاد رعب، وحشت و ترساندن است. اما آیا در این ۴۷ سال، ایران از این‌گونه تهدیدات ترسی به خود راه داده است؟ به نظر نمی‌رسد. جمهوری اسلامی، مردم، مسئولین و نیروهای نظامی ایران هرگز مرعوب نشده‌اند و امروز پس از ۴۷ سال، آمادگی ما بسیار بیشتر از اوایل انقلاب است.
آیا این اقدامات می‌تواند ترسی در مردم ما ایجاد کند؟ خیر. همچنین، این‌گونه نیست که صرفاً با آوردن سلاح، امنیت برای آنها تضمین شده و ما ناامن شویم. با وجود توان دفاعی و نظامی قدرتمند ارتش و سپاه در سراسر کشور، امکان ندارد آنها بتوانند ضربه‌ای به ایران بزنند و به راحتی منطقه را ترک کنند یا امتیازی از ایران بگیرند.
شاید هدفشان چنین باشد، اما یقیناً به نتیجه‌ای نخواهند رسید. آوردن ناوها، کشتی‌ها و سلاح‌ها به منطقه، تنها هزینه بیشتری برای آنها به همراه دارد. ضمن اینکه حضور آنها چیز جدیدی نیست؛ پایگاه‌های آمریکایی از قبل در منطقه حضور داشته‌اند. حجم پایگاه‌های آمریکا در منطقه کمتر از ناوهایی که آورده‌اند، نیست. اگر قرار بود بترسیم، تا الان از همین پایگاه‌ها می‌ترسیدیم. بنابراین، نه ترسی در ایران وجود دارد و نه آنها از این طریق امتیازی خواهند گرفت.
احتمال درگیری نظامی چقدر است؟ تحلیل خاصی در این زمینه وجود ندارد، اما امیدواریم جنگی رخ ندهد؛ چرا که جنگ برای هیچ‌کس خوب نیست. با این حال، ما قطعاً آمادگی کامل داریم؛ هم مردم و هم نیروهای نظامی، ارتش و سپاه ما آماده‌اند و هیچ هراسی در این زمینه ندارند.
امیدواریم که جنگی به وقوع نپیوندد، زیرا این جنگ برای تمامی کشورهای منطقه آسیب‌زاست و تنها به ایران محدود نخواهد شد. همان‌طور که رهبری معظم انقلاب فرموده‌اند، این یک جنگ منطقه‌ای خواهد بود؛ جنگی نیست که صرفاً بین دو ناو اتفاق بیفتد، بلکه ممکن است دامنه وسیع‌تری پیدا کند و این به هیچ وجه مطلوب نیست.
اگر این مذاکرات به نتیجه برسد، تا چه حد می‌تواند بر وضعیت معیشتی مردم و نارضایتی‌ها تأثیر بگذارد؟ واقعاً نباید خیلی روی این مسائل حساب باز کرد. ما باید از ظرفیت‌های داخلی خودمان بهره ببریم. تا کنون نیز همین‌طور بوده است؛ هرگز در انتظار امتیازدهی آمریکا در مذاکرات نبوده‌ایم.
البته طبیعتاً، اگر بتوانیم کاری کنیم که تحریم‌های ظالمانه و ناجوانمردانه -که به هیچ وجه صادقانه نیستند و اجحاف در حق مردم ایران است- برداشته شوند، قطعاً کمک بزرگی خواهد بود. اما ما با تحریم بزرگ شده‌ایم و زندگی کرده‌ایم. در حقیقت، ۴۷ سال است که با همین شرایط می‌زییم و از ابتدای انقلاب در زمینه‌های مختلف تحریم بوده‌ایم.
