کنایه تند تحلیلگر سیاسی به دیپلماسی خارجی: خواستگاری موفق یا توجیه مذاکرات؟

به گزارش ابرامباد، احمد زیدآبادی، تحلیلگر برجسته سیاسی، در یادداشتی که با عنوان «عجب خواستگاری موفقی!» در کانال شخصی‌اش منتشر کرد، با زبانی کنایه‌آمیز به رویکرد مذاکراتی اخیر پرداخت.او نوشت: «تصور کنید در سرزمینی دیگر – نه سرزمین ما – گروهی از مردم، صرفاً به دلیل عناد با گروهی رقیب، اعلام می‌کنند که عمل خواستگاری ذاتاً کاری تحقیرآمیز و دون شأن است. از نظر آن‌ها، صحبت از وصلت، مهریه، یا شیربها بی‌معنا و کاملاً مذموم است. از آنجا که این گروه توانستند نظر خود را بر رقیبان تحمیل کنند، خواستگاری به عنوان عملی ممنوعه، سراسر ذلت و سرافکندگی معرفی شد. اما واقعیت این است که بدون خواستگاری، پیوندی شکل نمی‌گیرد و بدون پیوند، نسل بشر ادامه نمی‌یابد و رو به زوال می‌رود. همچنین، نیروی غریزی و طبیعی انسان بسیار قوی‌تر از قدرت‌نمایی هر فرد زورگویی است. در نهایت، گروهی از همین افراد چاره‌ای جز قدم نهادن در راه خواستگاری نیافتند!»
زیدآبادی در ادامه یادداشت خود توضیح می‌دهد: «بدیهی است که شکستن چنین تابویی که به صورت مصنوعی ایجاد شده بود، جنجال عظیمی به پا کرد. اما جالب اینجاست که کسانی که به خواستگاری رفته بودند، در برابر هیاهوی مخالفان، احساس می‌کردند مدیون هستند. آن‌ها در پاسخ به هر طعنه و کنایه‌ای، اینگونه از خود دفاع می‌کردند: ‘بله، درست است که ما به خواستگاری رفته‌ایم، اما قاطعانه از هرگونه بحث و گفتگو در مورد مهریه، شیربها و تمام این قیل و قال‌ها خودداری کردیم. تنها موضوعی که در موردش صحبت شد، میزان جهیزیه عروس و نحوه تأمین آن بود! و تازه، چندین بار هم تأکید کردیم که از چهره عروس و تمام خویشاوندانش به طور کلی بیزاریم!’ واقعاً چه خواستگاری ‘موفقی’! این حکایت طنزآمیز را به یادداشت پیشین من مرتبط سازید!»
او این تحلیل خود را به نوشته پیشین خود با عنوان «رضایت‌سازی از افراطیون با انکار هرگونه پیشرفت در گفتگوها؟» پیوند زد و اشاره کرد: «به نظر می‌رسد که مهمترین دغدغه سخنگوی وزارت خارجه، نه پیشبرد دیپلماسی، بلکه پاسخگویی به تردیدها و اعتراضات طیف تندرو است. این کار از طریق نفی مداوم هر گونه گشایش در مذاکرات و هرگونه طرح ابتکاری تازه صورت می‌گیرد. گویا هر قدمی که به سوی توافق برداشته می‌شود و هر پیشرفتی در گفتگوها، یک ننگ و مایه شرمساری تلقی می‌شود که باید فوراً تکذیب گردد!»
زیدآبادی در ادامه افزود: «در این میان، به نظر می‌رسد که افکار عمومی و توده مردم که مشتاق دور شدن سایه جنگ و پایان یافتن تحریم‌ها از طریق پیشرفت در مذاکرات و رسیدن به توافق هستند، کاملاً نادیده گرفته می‌شوند و نباید هیچ پاسخی به خواسته‌های آن‌ها داده شود.»
وی با طرح یک پرسش کلیدی نتیجه‌گیری کرد: «اگر گروه تندرو تا این حد از قدرت و نفوذ برخوردار است که هر اظهارنظر یا انتقاد آن‌ها نیازمند واکنش فوری تیم مذاکره‌کننده است، پس رسیدن به یک توافق پایدار و نهایی، قرار است با پشتوانه کدام جریان فکری یا سیاسی میسر شود؟»