به گزارش ابرامباد، جامعه صنعتی ایران در سوگ یکی از ستون‌های اصلی خود نشست.مهندس محسن خلیلی عراقی، کارآفرین برجسته و بنیانگذار فقید شرکت بوتان، در سن ۹۷ سالگی دار فانی را وداع گفت. او که به حق «مرد صنعت ایران» خوانده می‌شد، نقشی بی‌بدیل در ارتقای سطح رفاه و آسایش خانواده‌های ایرانی ایفا کرد.
در اوایل دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، زمانی که بخش عمده‌ای از گاز مایع پالایشگاه آبادان بدون استفاده می‌ماند و دود ناشی از سوزاندن نفت و ذغال سنگ، میهمان ناخوانده هر خانه‌ای بود، مهندس خلیلی عراقی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده فنی دانشگاه تهران، به همراه پدر خود گامی بلند در این مسیر برداشت. او با ابتکار عمل در طراحی و تولید نخستین سیلندرهای گاز مایع و سپس ساخت اولین اجاق‌ها و آبگرمکن‌های خانگی گازسوز، تحولی عظیم در زندگی مردم ایجاد کرد. این اقدام هوشمندانه، نه تنها جلوی هدر رفتن یک منبع انرژی را گرفت، بلکه گرما و امنیت را به خانه‌ها آورد و سرمایه‌ای که پیش‌تر دود می‌شد را به جریانی مولد تبدیل کرد.
مهندس خلیلی عراقی به شدت به ایدئولوژی «تشکل‌گرایی» و مقابله با فردگرایی در بخش خصوصی باور داشت. او معتقد بود که کارآفرینان تنها در برابر ناملایمات و تصمیم‌گیری‌های پشت پرده آسیب‌پذیرند و شکوفایی صنعت نیازمند صدایی واحد و جمعی است. بر همین اساس، تاسیس «کنفدراسیون صنعت ایران»، انجمن مدیران فنی و مهندسی، و ده‌ها انجمن تخصصی دیگر از جمله انجمن سازندگان لوازم خانگی، نتیجه مستقیم بصیرت و پافشاری او بر نهادینه کردن فعالیت‌های صنعتی بود. او به جای روش‌های لابی‌گری فردی، پایه «گفت‌وگوی سازمان‌یافته با حاکمیت» را بنیان نهاد.
مسعود نیلی، اقتصاددان برجسته، در پیامی به مناسبت درگذشت او نوشت که مهندس خلیلی عراقی تلفیقی نادر از سه ویژگی دغدغه‌مندی برای توسعه میهن، عمق اندیشه و تجربه عملی در صنعت را در وجود خود گرد آورده بود. نیلی اشاره کرد که در طول بیش از ربع قرن آشنایی‌اش با این شخصیت فقید، هرگز صحبتی از صنعتی که خود در آن فعال بود، به میان نیاورد. نگرانی او فراتر از منافع شخصی بود؛ او آرزو داشت صنعتی شدن کامل ایران را به چشم ببیند. از دیدگاه او، نتیجه اصلی و تعیین‌کننده صنعتی شدن، ارتقای آگاهی‌های اجتماعی و بلوغ رفتاری جامعه بود و بر این باور بود که این بلوغ نه از طریق کلاس درس یا تبلیغات رسانه‌ای، بلکه از طریق «تمرین زندگی در مناسبات مدرن» و یادگیری تجربی حاصل می‌شود که منجر به بردباری و کاهش اصطکاک‌های اجتماعی می‌گردد.
مهندس خلیلی برای تحقق آرمان‌های خود، تلاش‌های بی‌وقفه و رنج‌های فراوانی را متحمل شد. نام او در تاریخ صنعت ایران جاودانه خواهد ماند و مشی و دغدغه‌اش برای پیشرفت کشور، همواره مورد احترام آیندگان خواهد بود. راهش پر رهرو باد.
