به گزارش ابرامباد، در حالی که هند با بحران فزاینده دیابت و چاقی دست‌وپنجه نرم می‌کند، ورود داروهای تزریقی کاهش وزن مانند اوزمپیک و مونجارو، هم امیدبخش بوده و هم نگرانی‌های جدی را به همراه داشته است.متخصصان برجسته پزشکی در این کشور هشدار می‌دهند که مصرف خودسرانه و بدون نظارت این داروها می‌تواند عواقب خطرناکی برای سلامت شهروندان به دنبال داشته باشد.
### بازار داغ داروهای لاغری و محبوبیت خیره‌کننده مونجارو
از زمان عرضه داروی مونجارو در بازار هند در سال جاری، این محصول تنها در عرض هشت ماه توانست رکورد فروش را بشکند و حتی از آنتی‌بیوتیک‌ها نیز پیشی بگیرد و به پرفروش‌ترین داروی کشور تبدیل شود. این موفقیت تجاری شگفت‌انگیز، شرکت سازنده آن، «الی‌لیلی» را بر آن داشته تا آزمایش‌های بالینی برای تولید نسخه خوراکی آن را نیز آغاز کند. در سوی دیگر میدان رقابت، شرکت «نوو نوردیسک» با ارائه اوزمپیک با قیمتی رقابتی، این بازار را داغ‌تر کرده است.
با توجه به اینکه حق ثبت اختراع بسیاری از داروهای مبتنی بر سماگلوتاید (GLP-1) در سال آینده به پایان می‌رسد، انتظار می‌رود شرکت‌های داروسازی هندی نسخه‌های ارزان‌تری را به بازار عرضه کنند. کارشناسان برآورد می‌کنند که ارزش بازار داروهای کاهش وزن در هند تا پایان این دهه به رقم نجومی ۱۵۰ میلیارد دلار در سال خواهد رسید.
### ابعاد بحران بهداشتی: ۴۵۰ میلیون هندی چاق تا ۲۵ سال دیگر
هند با داشتن حدود ۲۱۲ میلیون بزرگسال مبتلا به دیابت، تقریباً یک‌چهارم کل بیماران دیابتی جهان را در خود جای داده است. علاوه بر این، در سال ۲۰۲۱، آمارها از وجود ۱۸۰ میلیون بزرگسال مبتلا به اضافه‌وزن یا چاقی در این کشور خبر می‌دادند. پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که تا سال ۲۰۵۰، تعداد افراد چاق در هند به ۴۵۰ میلیون نفر خواهد رسید، که معادل تقریباً یک‌سوم جمعیت بزرگسال این کشور در آینده خواهد بود.
پزشکان معتقدند این آمارها ممکن است تصویر کاملی از واقعیت ارائه ندهند. به دلیل ضعف در سیستم جمع‌آوری داده‌های بهداشتی، برخی متخصصان باور دارند که نرخ واقعی ابتلا به دیابت و چاقی در هند دست‌کم ۱۰ درصد بیشتر از آمار رسمی است.
### زنگ خطر پزشکان: کاهش وزن به قیمت از دست دادن بینایی؟
دکتر موهیت بهانداری، یکی از جراحان برجسته چاقی، ضمن تأیید اهمیت داروهای GLP-1 برای هند، مصرف بی‌رویه و بدون نظارت پزشکی را بسیار خطرناک می‌داند. او هشدار می‌دهد که این داروها اکنون به راحتی در داروخانه‌ها، باشگاه‌های ورزشی و حتی کلینیک‌های زیبایی تجویز می‌شوند و متأسفانه بسیاری از پزشکان عمومی و داروسازان با انگیزه‌های مالی، بیماران را به استفاده از آن‌ها تشویق می‌کنند.
دکتر بهانداری می‌افزاید: «این داروها می‌توانند منجر به تحلیل شدید عضلات، التهاب لوزالمعده، سنگ کیسه صفرا و در موارد نادری حتی کوری شوند. به همین دلیل، تجویز آن‌ها باید صرفاً تحت نظر متخصص و پس از غربالگری‌های دقیق صورت گیرد.»
دکتر انوپ میسرا، متخصص غدد در دهلی، نیز با این هشدارها موافق است. او روزانه تنها سه تا هفت بیمار را پس از مشاوره کامل با این داروها درمان می‌کند و تأکید دارد که تغییر سبک زندگی، رژیم غذایی سالم و ورزش همچنان باید اساس درمان باقی بماند.
میسرا به موانع فرهنگی نیز اشاره کرده و می‌گوید: «بسیاری از زنان به من می‌گویند اگر از پختن غذاهای پرچرب و پرکالری که همسرانشان دوست دارند دست بکشند، با تنش و درگیری در خانواده مواجه می‌شوند.» این موضوع نشان می‌دهد که اصلاح الگوهای غذایی در هند فراتر از یک مسئله پزشکی، یک چالش عمیق اجتماعی و فرهنگی است.
### روایت بیماران: آخرین راه نجات یا یک مُد زودگذر؟
برای برخی از بیماران، این داروها به عنوان آخرین راه حل تلقی می‌شوند. ویدی دوا، یک زن ۳۶ ساله مبتلا به دیابت که وزنش به ۹۵ کیلوگرم رسیده بود، مصرف مونجارو را شروع کرده است. او می‌گوید: «امیدوارم بتوانم وزنم را کاهش دهم و دیگر نیازی به تزریق انسولین نداشته باشم، اما عوارض جانبی آن بر روی معده و عضلاتم بسیار آزاردهنده است. نگرانم که این داروها به یک مُد زیبایی برای کاهش وزن تبدیل شوند و هدف اصلی درمانی خود را از دست بدهند.»
