به گزارش ابرامباد، پرسپولیس در هفته هجدهم رقابت‌های لیگ برتر، دومین شکست خود در نیم‌فصل دوم را تجربه کرد.این نتیجه نه تنها شانس سرخ‌پوشان برای صدرنشینی موقت را از بین برد، بلکه موجی از نگرانی را در میان هواداران به راه انداخت و اذهان را به عملکرد تیم در سه دیدار ابتدایی نیم‌فصل اول معطوف ساخت؛ دورانی که پرسپولیس با رویکردی متفاوت وارد میدان شد و آماری به مراتب بهتر به ثبت رساند.
نیم‌فصل نخست برای پرسپولیس با هدایت وحید هاشمیان آغاز شد. او در غیاب اسماعیل کارتال و بدون آنکه نفوذ چندانی در بازار نقل‌وانتقالات تابستانی داشته باشد، سکان تیم را به دست گرفت. سه بازی آغازین نیم‌فصل اول برای شاگردان هاشمیان، با کسب یک پیروزی و دو تساوی و مجموعاً پنج امتیاز همراه بود. اگرچه این امتیازات تا حدودی قابل قبول به نظر می‌رسید، اما نشانه‌هایی از افت‌وخیز فنی در بازی تیم مشهود بود و از همه مهم‌تر، شیوه نمایش تیم نتوانست رضایت هواداران پرشور را جلب کند.
در اولین رویارویی مقابل فجر، پرسپولیس علی‌رغم ۶۵ درصد مالکیت توپ و شانزده شوت به دروازه، تنها یک شوت در چارچوب داشت و با امید گل ۱.۰۳، به تساوی یک بر یک رضایت داد. اما شرایط در دومین بازی برابر سپاهان کاملاً دگرگون شد؛ جایی که سرخ‌ها با ۴۰ درصد مالکیت و امید گل ۰.۹۹، تنها هفت شوت روانه دروازه حریف کردند، اما با همین نمایش محتاطانه و کم‌ریسک، به یک پیروزی یک بر صفر ارزشمند دست یافتند.
سومین دیدار پرسپولیس در نیم‌فصل اول، مقابل فولاد خوزستان، شاید از منظر آماری، بهترین عملکرد تیم در آن مقطع بود. امید گل ۲.۳۶، ۵۵ درصد مالکیت توپ و بیست شوت که هفت تای آن‌ها در چارچوب قرار گرفت، گواهی بر توانایی بالای تیم در خلق موقعیت بود. با این حال، نتیجه نهایی باز هم به تساوی یک بر یک انجامید تا سرخ‌پوشان سه هفته ابتدایی را با تنها پنج امتیاز به پایان برسانند.
طولی نکشید که هاشمیان، پس از تنها هشت مسابقه، از سمت سرمربیگری پرسپولیس کنار رفت و اوسمار ویه‌را، دستیار سابق، هدایت تیم را بر عهده گرفت. پرسپولیس با رهبری اوسمار، نیم‌فصل را به اتمام رساند، ترکیب خود را در نقل‌وانتقالات تقویت کرد و با امیدواری فراوان وارد نیم‌فصل دوم شد. اما برخلاف انتظارات، سه بازی آغازین نیم‌فصل دوم، نتایج دلخواه را برای سرخ‌پوشان به همراه نداشت و باعث شد تا زنگ‌های خطر به صدا درآیند.
در اولین مسابقه نیم‌فصل دوم برابر فجر، پرسپولیس با وجود امید گل ۲.۴۳، ۶۲ درصد مالکیت و شانزده شوت (هفت شوت در چارچوب)، با نتیجه ۲ بر ۱ شکست خورد و شروعی ناامیدکننده را تجربه کرد. در مقابل سپاهان اما ورق برگشت؛ سرخ‌ها با امید گل ۲.۲۸، ۴۳ درصد مالکیت و یازده شوت، به یک پیروزی ۲ بر ۱ دست یافتند. اما در دیدار سوم و سرنوشت‌ساز برابر فولاد، اوضاع به شدت بدتر شد؛ امید گل تنها ۰.۳۲، سه شوت به سمت دروازه و تنها یک شوت در چارچوب، آماری فاجعه‌بار بود که به شکستی ۳ بر ۱ منجر شد و شاگردان اوسمار را بدون کسب امتیاز از زمین مسابقه بیرون فرستاد.
اکنون، پرسپولیس در سه بازی ابتدایی نیم‌فصل دوم، امتیازات بسیار کمتری نسبت به همین مقطع در نیم‌فصل اول به دست آورده است. به ویژه عملکرد آماری ضعیف تیم در بازی با فولاد، هشداری جدی برای کادر فنی و هواداران به شمار می‌رود. سرخ‌پوشان که نیم‌فصل اول را با دو امتیاز اختلاف نسبت به سپاهان در جایگاه دوم به پایان رسانده بودند، با این شروع ناامیدکننده و فشردگی بی‌سابقه در بالای جدول، مسیری به مراتب دشوارتر برای رسیدن به قهرمانی پیش رو دارند. سرمربی برزیلی تیم باید هرچه سریع‌تر تیمش را به اوج آمادگی نیم‌فصل اول بازگرداند تا رؤیای قهرمانی برای پرسپولیس دست‌نیافتنی نشود.
