به گزارش ابرامباد، احمد زیدآبادی، تحلیلگر برجسته مسائل خاورمیانه و متخصص امور فلسطین و اسرائیل، در یادداشتی که در کانال تلگرامی خود منتشر کرد و آن را «جنگ و صلح ابوعمار» نامید، به بررسی عمیق انتخاب‌های دشوار سیاسی پرداخت.وی یادآور می‌شود که در پی ناکامی مذاکرات یاسر عرفات، رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین، با اهود باراک، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، در واشینگتن و چراغ سبز عرفات به انتفاضه مسلحانه، او خطاب به عرفات نوشت: «ابوعمار! چه قصد نبرد داشته باشی و چه بخواهی به صلح دست یابی، مسیری که انتخاب کرده‌ای صحیح نیست!»
زیدآبادی تأکید می‌کند که تصمیم‌گیری برای ورود به جنگ یا حرکت به سوی صلح، هر دو از دشوارترین انتخاب‌ها در تاریخ ملت‌ها محسوب می‌شوند و اغلب در لحظات حساس بر دولت‌ها تحمیل می‌گردند. هیچ‌کدام از این دو مسیر، راهی بی‌دردسر و بدون هزینه نیستند. بنابراین، دولت‌ها باید در گزینش یکی از این دو، قاطعیت کامل داشته باشند و از تردید و بی‌ثباتی بپرهیزند؛ چرا که در غیر این صورت، پیامدهای منفی هر دو بر دوش کشور سنگینی خواهد کرد.
جنگ، به‌ویژه اگر نبردی تمام‌عیار با یک قدرت نظامی بزرگ باشد، منطق و سازوکارهای خاص خود را دارد.
چنین جنگی در وهله اول، هزینه‌های آشکار و سنگینی را در پی دارد. رویدادهایی چون محاصره دردناک لنینگراد که به قحطی انجامید، نبرد خونین و پر تلفات استالینگراد، بمباران‌های بی‌امان لندن، تخریب گسترده برلین با بمباران‌های ویرانگر، و فجایع هیروشیما و ناکازاکی، همگی نمونه‌هایی واقعی از جنگ‌های میان قدرت‌های بزرگ هستند که در هر درگیری مشابهی باید برای وقوع و مقابله با چنین حوادثی آماده بود.
اقتصاد جنگی، بسیج عمومی، اعلام وضعیت اضطراری، سهمیه‌بندی مواد غذایی، جابجایی جمعیت و ده‌ها اقدام دیگر، از الزامات یک جنگ فراگیر با یک قدرت جهانی است که باید تمهیدات لازم برای آن از پیش فراهم شود. بدون آمادگی برای تحمل تمامی هزینه‌های جنگ و تدبیر سازوکارهایی برای بقا و دوام در برابر آنها، وضعیت به سرنوشت ابوعمار شباهت پیدا می‌کند که در ساختمان مقطعه رام‌الله نشسته و از انتفاضه مسلحانه حمایت می‌کرد.
از سوی دیگر، صلح نیز مسیری هموار و بدون هزینه نیست. این راه نیز نیازمند فروخوردن خشم، خویشتن‌داری، انعطاف‌پذیری، صبر و تحمل فراوان، ادبیات خاص و سازوکاری منحصر به فرد است؛ و حتی ممکن است در جامعه‌ای که از جنگ تحریک شده، دشوارتر از خود جنگ باشد.
بدون آمادگی برای تحمل این دشواری‌ها و بردباری لازم در مواجهه با آنها، ورود به روند صلح نیز سرانجامی مشابه مذاکرات عرفات در واشینگتن خواهد داشت. چرا که عرفات بازگشت با دست خالی به رام‌الله را راحت‌تر از توافقی می‌دید که مورد انزجار طیف رادیکال فلسطینی قرار می‌گرفت.
در نهایت، سرشت سیاست همواره تلخ و تراژیک است. در عرصه سیاست، هیچ راه کم‌هزینه و تصمیم آسانی وجود ندارد. اما اگر راهی کم‌هزینه‌تر ارزیابی شد، باید با عزمی راسخ در آن گام برداشت؛ در غیر این صورت، با تردید و بی‌ثباتی دائمی، هیچ کاری به سرانجام مطلوب نخواهد رسید.
