به گزارش ابرامباد، مادر یک کودک مبتلا به اوتیسم، از تجربه تلخ ضرب‌وشتم شدید فرزندش در یکی از مراکز نگهداری خبر داد.این مادر روایت می‌کند که پسر هشت‌ساله‌اش، که با اوتیسم طیف متوسط رو به شدید دست‌وپنجه نرم می‌کند، پس از دو روز سپری‌کردن در مؤسسه‌ای واقع در میدان قزوین، با کبودی‌های گسترده روی صورت و جراحات متعدد در چهار نقطه از بدنش به خانه بازگشته است. مدارک پزشکی بیمارستان میلاد و تأیید پزشکی قانونی، صحت وارد آمدن ضربات را گواهی می‌دهند، در حالی که مدیر مؤسسه از ارائه تصاویر دوربین‌های مداربسته سر باز زده است.
«زهرا.ی» با تشریح جزئیات این حادثه دل‌خراش گفت: «برای شرکت در مراسم تشییع مادربزرگم ناگزیر بودم هادی را به مرکزی برای نگهداری بسپارم. از آنجایی که مرکز همیشگی در ایام تعطیل بسته بود، این بار پسرم را به مؤسسه‌ای دیگر سپردم. در زمان پذیرش، تمامی نکات حساس مربوط به شرایط جسمی و اوتیسم هادی را به مسئولین مرکز گوشزد کردم.»
شبهات حول ساعات تعطیلی و تنهایی کودک در مؤسسه
این مادر در ادامه به تشریح وقایع پرداخت: «شامگاه چهارشنبه، وقتی هادی را تحویل گرفتیم، چند خراش کوچک روی گردنش دیدیم که با توجه به ماهیت اوتیسم و احتمال آسیب‌های محیطی، جدی نگرفتیم. صبح پنجشنبه دوباره او را به مرکز سپردیم. اما شب هنگام، در کمال تعجب متوجه شدیم که هادی برای ساعت‌ها تنها با یک مرد جوان در مؤسسه مانده است.»
او افزود: «همسرم از این وضعیت به شدت گلایه کرد و در پاسخ، آن مرد ادعا کرد مرکز از ساعت ۴ تعطیل شده و او فقط برای ما مانده است، در صورتی که هیچ اطلاعی از ساعت تعطیلی به ما نداده بودند. در نهایت، هادی را در تاریکی مطلق به همسرم تحویل دادند.»
زهرا توضیح داد: «در تاریکی شب نتوانستیم جراحات هادی را تشخیص دهیم. اما پس از رسیدن به منزل و در روشنایی، با صحنه دلخراشی مواجه شدیم: سر و گونه‌اش ورم کرده بود، صورت و چشمش کبود بود و زخم‌هایی در گوش‌ها، زیر بغل، پاها و نواحی مختلف بدنش دیده می‌شد. جراحات هادی آنقدر دردناک بودند که حتی او با وجود درک محدود از درد، ناخودآگاه ناله می‌کرد.»
او با اشاره به اقدامات فوری پس از حادثه گفت: «بلافاصله هادی را به بیمارستان میلاد منتقل کردیم. پزشک با دیدن شدت جراحات، دستور سی‌تی‌اسکن اورژانسی داد. گرفتن سی‌تی‌اسکن از کودکان اوتیسم بسیار دشوار است و همسرم مجبور شد همراه او وارد دستگاه شود. آن شب بسیار سخت گذشت و پزشک علت تمامی جراحات را وارد آمدن ضربه به بدن هادی اعلام کرد. پلیس بیمارستان نیز تأکید کرد که صورت‌جلسه باید در محل وقوع حادثه تنظیم شود.»
تناقض‌گویی‌های مدیر و خاموشی دوربین‌ها
این مادر در ادامه به رفتار متناقض مدیر مرکز اشاره کرد: «در اولین تماس، مدیر مرکز قول همکاری برای ارائه فیلم دوربین مداربسته را داد، اما در ادامه بارها حرف خود را عوض کرد و با پاسخ‌های گوناگون مانند «چیزی نشده»، «امکان انتقال فیلم نیست»، «بلد نیستم بفرستم»، «اینترنت مشکل دارد»، «خانم‌ها در مؤسسه فرش می‌شستند و حجاب نداشتند»، «دوربین‌ها خراب بودند» و «فیلم ذخیره نشده»، از ارائه فیلم آن روز طفره رفت. در نهایت، وقتی دید ما کوتاه نمی‌آییم، صراحتاً گفت: «راستش بچه شما کتک خورده، کاری از دستتان برنمی‌آید، اما بروید شکایت کنید.»
وی اضافه کرد: «مدیر مرکز یک بار دیگر نیز دلیل قطع بودن دوربین‌ها را “دستور شهرداری در ایام تشییع پیکر رهبر و همکاری با هلال‌احمر به دلیل استقرار بانوان هلال‌احمر” اعلام کرد. اما بلافاصله دوباره حرفش را تغییر داد و گفت «دوربین‌ها خراب بودند و اتفاقاً امروز قرار بود تعمیرکار بیاید و فقط از همان دو روزی که پسر شما اینجا بود، فیلمی نداریم.» او حتی حاضر به افشای نام مربی آن روز نیست و همین تناقضات نشان می‌دهد که فرزندم مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و آن‌ها از ارائه مستندات خودداری می‌کنند.»
پیگیری حقوقی در پزشکی قانونی و ابعاد پنهان
این مادر با بیان اینکه سوابقی از آزار و اذیت کودکان اوتیسم در گذشته این مؤسسه وجود دارد، تأکید کرد: «مدیر مؤسسه در پیامی که بعداً آن را حذف کرد، ادعا کرد پای هادی در دستشویی گیر کرده و به زمین خورده است. اما گزارش پزشکی قانونی به صراحت تأیید می‌کند که چهار ناحیه از بدن هادی بر اثر ضربه آسیب دیده است. ما این مسئله را از طریق مراجع قانونی پیگیری خواهیم کرد و مؤسسه باید در مورد این جراحات، شیوه نگهداری از هادی و علت عدم ارائه فیلم‌ها و مستندات پاسخگو باشد.»
مدیر مؤسسه؛ از خودزنی تا بی‌مسئولیتی مربی
مدیر این مؤسسه نیز در گفت‌وگو با خبرنگار ابرامباد، توضیحات متناقضی درباره ضرب‌وشتم کودک اوتیسم ارائه داد. او ابتدا احتمال خودزنی کودک و سپس کتک‌کاری توسط مربی را مطرح کرد و در عین حال به خرابی دوربین‌ها اشاره نمود و عدم مدیریت صحیح موقعیت توسط مربی را عامل حادثه دانست.
در پاسخ به این سؤال که آیا جراحات هادی نتیجه کتک‌کاری کادر مؤسسه بوده یا خودزنی کودک، مدیر مؤسسه اظهار داشت: «نمی‌توانم با قطعیت بگویم بچه خودش را زده یا از همکاران ما کتک خورده است؛ دروغ گفتن در این موارد آسان است. اما به نظر می‌رسد ترکیبی از هر دو اتفاق افتاده است؛ هم خودزنی کودک و هم کتک‌کاری از سوی همکار ما. نمی‌توان گفت بچه صددرصد مقصر بوده است. این آقا بیش از یک سال است با ما همکاری می‌کند و چون بچه جدید بود، درگیری شکل گرفته است.»
او سپس در مورد مسئولیت مربی و عدم اطلاع‌رسانی گفت: «از وقوع این اتفاق متأسفم. اما بعد از پایان ساعت کاری، وقتی من از مؤسسه خارج می‌شدم، بچه هم می‌خواست بیرون برود که همکار ما در را بست. هر اتفاقی افتاده، پس از رفتن من بوده است. مربی هم می‌گوید نتوانستم موقعیت را کنترل کنم. وقتی یک کودک اوتیسمی به‌هم می‌ریزد، همین که او را سالم نگه داشته‌ایم، هنرمندی کرده‌ایم. حالا مربی می‌گوید شما مؤسسه را بدنام نکنید، من تقصیر را به گردن می‌گیرم؛ اما من به عنوان مدیر مؤسسه مسئولیت پاسخگویی را بر عهده خواهم گرفت.»
تناقض در منابع مالی و سوابق مؤسسه
مدیر مؤسسه در ادامه تأکید کرد: «حقوقی که من به مربی می‌دهم، از مبلغی که خانواده‌ها پرداخت می‌کنند، بیشتر است؛ بنابراین اینگونه نیست که بخاطر پول کودک را نگه داشته باشیم. مؤسسه به صورت خودگردان و با شهریه والدین اداره می‌شود. اما ساعاتی که کودک با مربی اضافه می‌ماند، با وجود افزایش دستمزد مربی به عنوان اضافه‌کار، بار مالی برای مؤسسه ندارد و مبلغ از موجودی مالی مؤسسه تأمین می‌شود، زیرا هدف ما تنها ارائه خدمات است.»
او همچنین در خصوص سابقه حوادث مشابه در این مؤسسه بیان کرد: «چند سال پیش در اردوگاه شهید باهنر که متعلق به وزارت آموزش و پرورش است، مهمان بودیم و ساختمان آتش گرفت. مسئولیت امنیت بر عهده آن‌ها بود، اما حراست آموزش و پرورش مسئله را به گونه‌ای جلوه داد که ما ۳۰ درصد مقصر شناخته شدیم.»
توجیهات عجیب برای خاموشی دوربین‌ها
مدیر مؤسسه در مورد علت عدم ارائه فیلم دوربین‌های مداربسته توضیح داد: «با قطع شدن اینترنت، چند تا از دوربین‌های ما خاموش شدند. با تعمیرکار تماس گرفتم، اما به دلیل تعطیلات، تعمیر به روزهای بعد موکول شد و حالا فقط از همان دو روز خاص فیلمی در اختیار نداریم.»
ورود وزارت ورزش به حوزه نامربوط اوتیسم؟
او در خصوص مجوز فعالیت مؤسسه خود گفت: «این مجوز را از طریق درگاه ملی مجوزها و از وزارت ورزش دریافت کرده‌ام. برای گرفتن آن، مجبور به اجاره سالن ورزشی، سایت دوچرخه، زمین چمن، سالن فرهنگی‌ورزشی شهربانوی منطقه ۹ و سالن ورزشی منطقه ۱۷ شدم و هزینه‌های زیادی پرداخت کردم تا مجوز صادر شد.»
بهزیستی: وزارت ورزش صلاحیت صدور مجوز نگهداری اوتیسم را ندارد
یکی از مسئولان سازمان بهزیستی کشور در واکنش به این پرونده اعلام کرد: «این مؤسسه صرفاً تحت عنوان باشگاه فرهنگی-ورزشی از وزارت ورزش مجوز فعالیت ورزشی دریافت کرده است و دلیل استقرار آن در پارک رازی نیز به خاطر ماهیت ورزشی این پارک است. تنها نهاد قانونی که مجاز به صدور مجوز برای انجمن‌های تخصصی، به ویژه در حوزه معلولان است، سازمان بهزیستی است. ما به عنوان متولی امور معلولان، این موضوع را به جد پیگیری خواهیم کرد.»
وی تأکید کرد: «این مؤسسه هیچ گونه مجوز قانونی برای «نگهداری از کودکان اوتیستیک» و حتی «انجام حرکات اصلاحی» برای آن‌ها را ندارد و فعالیت‌های مجاز آن صرفاً به ورزش و پیاده‌روی، آن هم بر اساس پروتکل‌های بسیار محدود، منحصر می‌شود.»
به گفته این مسئول، بررسی‌ها نشان می‌دهد که مدیر مؤسسه نه با پروتکل‌های نگهداری از کودکان اوتیسم آشنایی دارد و نه با تعرفه‌ها و فرآیندهای قانونی. حتی خود او اذعان کرده که دستورالعملی برای تعیین هزینه نگهداری ندارد و هزینه‌ها را بر اساس سلیقه شخصی از خانواده‌ها دریافت می‌کند.
امنیت کودکان معلول در خطر: لزوم بازنگری در نظارت
اگرچه مجوز فعالیت ورزشی این مؤسسه از سوی وزارت ورزش و از طریق درگاه ملی مجوزها صادر شده است، اما شواهد حاکی از آن است که این وزارتخانه در سال‌های اخیر هیچ نظارتی بر فعالیت این مؤسسه و موارد مشابه نداشته و آن‌ها را به حال خود رها کرده است. از این رو، وزارت ورزش باید پاسخگو باشد که با چه مجوزی وارد حوزه معلولان شده و چرا تاکنون کسی متوجه این موازی‌کاری نشده است.
این پرونده یک مؤسسه، آشکارا نشان‌دهنده یک خلأ نظارتی عمیق و عدم هماهنگی جدی میان دستگاه‌های اجرایی در صدور مجوزهای تخصصی برای افراد دارای معلولیت است. اگر مجوز این مؤسسه توسط وزارت ورزش و برای فعالیت در حوزه اوتیسم صادر شده باشد، می‌توان گفت ارکان دولت هماهنگی کافی ندارند و این ناهماهنگی، امنیت جسمی و روانی کودکان اوتیستیک و خانواده‌هایشان را به شدت به خطر انداخته است.
سازمان بهزیستی موظف است با ورود قاطع به این پرونده، تکلیف صدور مجوز برای مؤسسات مرتبط با معلولان را برای همیشه روشن کند و از وزارت ورزش نیز انتظار می‌رود در اسرع وقت در خصوص مجوز این مؤسسه، ارتباط فعالیت‌های این گونه مراکز با حوزه معلولان و علت غفلت در نظارت بر آن‌ها، به افکار عمومی توضیح دهد.
۴۷۴۷
