به گزارش ابرامباد، با وجود اینکه شاید منطق ورزشی چندانی نداشت، اما بسیاری جام جهانی ۴۸ تیمی را یک موقعیت استثنایی برای تیم ملی فوتبال ایران می‌دانستند تا تاریخ‌سازی کند.این رویداد بزرگ، با افزایش چشمگیر تعداد تیم‌های شرکت‌کننده، راهیابی به مرحله حذفی را به مراتب ساده‌تر از دوره‌های پیشین کرده بود. اما تیم ملی کشورمان، حتی از این بستر فراهم شده نیز بهره نبرد و با کسب سه تساوی و تنها سه امتیاز، در گروهی که از دید بسیاری یکی از آسان‌ترین گروه‌های رقابت‌ها به شمار می‌رفت، وداع تلخی با جام داشت.
تلخی این حذف زمانی مضاعف شد که سرنوشت صعود تیم ملی، باز هم به اما و اگرها و نتایج سایر تیم‌ها گره خورد. سالیان متمادی است که فوتبال ایران آرزوی صعودی قاطعانه را در سر می‌پروراند؛ صعودی که بدون نیاز به اما و اگر، بدون اتکا به محاسبات پیچیده و بدون چشم امید به لغزش حریفان حاصل شود. اما متأسفانه، این بار نیز همان داستان همیشگی تکرار شد؛ انتظار برای نتیجه دیگران و در نهایت، خروج زودهنگام از گردونه مسابقات.
پیش از شروع رقابت‌ها، امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، با قاطعیت از کسب حداقل چهار امتیاز و حتی فراتر از آن در این گروه صحبت کرده بود. او حتی وعده‌ای پرشور داده بود که اتفاقی بزرگ رخ خواهد داد و “کشور به مدت یک هفته تعطیل خواهد شد”. اما در عمل، نه تنها چهار امتیازی کسب نشد، بلکه هیچ جشنی برپا نگشت و وعده‌های داده شده به واقعیت نپیوست. دستاورد ایران از هر سه دیدار، سه تساوی و خداحافظی با جام بود؛ عملکردی که حتی تیم ملی را در جمع برترین تیم‌های سوم در میان ۱۲ گروه نیز قرار نداد.
شاید بتوان گفت هیچ نسلی از بازیکنان تیم ملی در تاریخ فوتبال ایران، به اندازه این تیم درباره قابلیت‌ها و توانمندی‌هایش سخن نگفته است. اما در دنیای فوتبال، ملاک نهایی قضاوت، تنها و تنها نتیجه است. تیمی که در یک جام جهانی ۴۸ تیمی، آن هم در گروهی به ظاهر مناسب و متشکل از حریفانی قابل شکست، حتی یک پیروزی هم به دست نیاورد، به طور طبیعی با سیل عظیمی از پرسش‌ها و انتقادات مواجه خواهد گشت.
بی‌تردید، شرایط ویژه حاکم بر کشور در ماه‌های گذشته، بر فضای فوتبال نیز تأثیرگذار بوده و شاید بتواند گوشه‌ای از چالش‌های پیش روی تیم ملی را تبیین کند. با این حال، این عوامل نمی‌توانند تمامی انتظارات برآورده‌نشده و وعده‌های بزرگی که پیش از آغاز مسابقات داده شده بود را توجیه نمایند. زمانی که کادر فنی خود سطح توقعات عمومی را به شدت بالا می‌برد، طبیعی است که پس از بروز ناکامی، مسئولیت پاسخگویی نیز بر عهده آنها باشد.
جام جهانی با ۴۸ تیم قرار بود خود یک فرصت بی‌نظیر باشد، نه محملی برای بهانه‌تراشی. تیم ملی ایران در یکی از مساعدترین گروه‌های ممکن قرار گرفت و در مقابل حریفانی به میدان رفت که غلبه بر آنها دور از انتظار نبود، اما با این وجود، باز هم نتوانست از سد مرحله گروهی عبور کند.
و اکنون، تنها چیزی که از این شکست و ناکامی در ذهن و زبان فوتبال‌دوستان ایرانی باقی می‌ماند، همان جمله همیشگی و آشنای فوتبال ایران است؛
«فوتبال است دیگر!»
