به گزارش ابرامباد، این روزها شکافی عمیق میان شعارهای عدالت‌خواهانه و ساده‌زیستی مدیران ارشد شهری پایتخت با سبک زندگی و رویه‌های مدیریتی کنونی آن‌ها در شهرداری تهران نمایان شده است.انتقادها از بذل و بخشش‌های مالی، انتصاباتی که حاشیه‌ساز بوده‌اند و هزینه‌تراشی‌های پنهان، تنها جدال‌های جناحی نیستند، بلکه زنگ خطری برای تضاد آشکار میان گفتار و کردار مسئولان شهری به شمار می‌روند.
یادآوری اشتباه لفظی علیرضا زاکانی، شهردار تهران، در گذشته که گفته بود: «امام عظیم‌الشأن یک موی کاخ‌نشینان را به همه کوخ‌نشینان نمی‌دادند»، بیش از یک لغزش کلامی، نمادی از این تناقضات است. این جمله به دلیل وارونگی معنایی خود، به سرعت واکنش‌برانگیز شد. جالب آنکه زاکانی در خرداد سال ۱۴۰۰، در دوران کاندیداتوری ریاست‌جمهوری و ریاست مرکز پژوهش‌های مجلس، به صراحت از گفتمان کوخ‌نشینی دفاع می‌کرد و با لحنی انتقادی هشدار می‌داد که «امروز در جامعه کاخ‌نشین وجود دارد.» این ادبیات همان سرمایه نمادینی بود که او و همفکرانش در دهه ۹۰ با تکیه بر آن، خود را صدای محرومان و منتقد اشرافیت معرفی می‌کردند.
اما اکنون که وی بر مسند شهرداری تکیه زده، برخی از اعضای شورای شهر از «تصرف کرسی‌های مدیریتی شهرداری توسط کاخ‌نشینان» سخن می‌گویند. این تعبیر، هرچند تند، اما از بطن گزارش‌ها، انتصابات و شیوه زندگی برخی مدیران شهری که نه تنها نسبتی با ساده‌زیستی ندارند بلکه گاهی نماد فاصله گرفتن از همان ارزش‌هایی هستند که زمانی دستمایه شعارهای انتخاباتی‌شان بود، سرچشمه می‌گیرد.
بذل و بخشش‌های مالی بی‌رویه، سفرهای پی در پی و ابهامات در شفافیت هزینه‌ها، همگی در تضاد کامل با وعده‌های ساده‌زیستی و عدالت‌محوری قرار دارند. در اینجاست که آن اشتباه لفظی گذشته، دیگر خطایی صرفاً کلامی نیست، بلکه تصویری ناخواسته و واقعی‌تر از تغییر مفاهیم در ذهن و عمل مدیران را بازتاب می‌دهد. هشدارهای اخیر اعضای شورای شهر تهران نشان می‌دهد که تجمل‌گرایی نه تنها طرد نشده بلکه در ساختار مدیریت شهری بازتولید شده است. تغییر دکوراسیون و تجهیز دفاتر مدیران شهرداری به تجملات، در حالی صورت می‌گیرد که آنطور که علی‌اصغر قائمی و دیگر اعضای شورای شهر بارها تأکید کرده‌اند، عمر مدیریت در این دوره بسیار کوتاه، حدود هفت تا هشت ماه، است.
مهدی عباسی، رئیس کمیسیون شهرسازی و معماری شورای شهر تهران، در واکنش به هزینه‌های میلیاردی تغییر دکوراسیون مدیران شهرداری، اظهار داشت: «این تجملات در شرایطی رخ می‌دهد که عمر مدیریت آن‌ها فرصت استفاده از این تجهیزات لوکس را نمی‌دهد.»
همچنین، پرویز سروری، نایب رئیس شورای شهر تهران، از ابلاغیه دولت برای صرفه‌جویی و پرهیز از هزینه‌های غیرضروری قدردانی کرد. اما این ابلاغیه، زمینه را برای تذکری عجیب از سوی یکی دیگر از اعضای شورا فراهم ساخت.
ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران، پیش از دستور کار جلسه، بر لزوم صرفه‌جویی، رعایت بیت‌المال و امانت‌داری در قبال مردم تهران، سرمایه‌ها و دارایی‌های شهرداری و حتی وقت مدیران و اعضای شورا تأکید کرد. وی افزود که طبق وظایف شورای اسلامی شهر، نظارت بر حُسن اداره و حفظ اموال شهرداری بر عهده شوراست.
او با اشاره به تذکر خود در ۲۰ خرداد ۱۴۰۴، گفت: «در آن تذکر هشدار دادم که تجمل‌گرایی، تغییر دکوراسیون، و مبلمان جدید در شهرداری در حال انجام است. در حالی که ما از اسراف در مواردی چون آب و چای سخن می‌گوییم، میلیاردها تومان در شهرداری پنهانی هزینه می‌شود و هیچ کس متوجه این هزینه‌ها نیست و برخوردی هم با آن‌ها نمی‌شود. در همان جلسه دو مصداق را شفاهی مطرح کردم، اما هیچ اقدامی صورت نگرفت و آن مجموعه‌ها با قدرت به کار خود ادامه می‌دهند. اگر برخوردی یا توبیخی شده باشد، من از آن بی‌خبرم.»
رئیس کمیته منابع انسانی شورای شهر تهران جزئیات یک مورد جنجالی را فاش کرد: «اخیراً گزارش موثقی درباره یکی از مجموعه‌های شهرداری به دستم رسیده است. سال‌ها پیش (حدود دو دهه قبل)، شهرداری ساختمانی را برای این مجموعه خرید، اما بعداً مشخص شد فردی که پول را دریافت کرده، مالک اصلی نبوده است. مالک واقعی پیدا شده و ساختمان را از شهرداری مطالبه کرده و حکم قضایی دریافت نموده است. با مسئول عالی این مجموعه تماس گرفتم و گفتم شنیده‌ام این ساختمان حکم قضایی دارد، اما شما همچنان در حال هزینه‌کرد هستید و طبقه سوم و زیرزمین آن را می‌سازید؛ ساختمانی که ممکن است تخلیه شود. پاسخ دادند که خرید این ساختمان قطعی شده و نوسازی اشکالی ندارد.»
این عضو کمیسیون برنامه و بودجه با اشاره به اطلاعات دقیق جدید، تأکید کرد: «مالک ساختمان حکم تخلیه را گرفته و ساختمان را ۷۰۰ میلیارد تومان قیمت‌گذاری کرده است. یعنی اگر شهرداری بخواهد این ساختمان را حفظ کند، باید دوباره ۷۰۰ میلیارد تومان از پول مردم تهران را بپردازد؛ آن هم برای مجموعه‌ای که صرفاً وظیفه‌اش هزینه‌کردن است. چرا پیش از تعیین تکلیف مالکیت، میلیاردها تومان صرف نوسازی طبقه سوم و زیرزمین این ساختمان می‌شود؟»
او افزود که برای هر معاونت و مجموعه‌اش یک نوع مبلمان با رنگ خاص خریداری شده است؛ یک طبقه خاکستری، یک طبقه آبی و… حتی قندان و سرویس چای‌خوری مدیرعامل نیز با رنگ میز ست شده است. این مجموعه پیش‌تر لوگوی مشخصی داشت، اما مبلغ یک میلیارد و دویست میلیون تومان به فردی پرداخت شده تا لوگوی جدیدی طراحی کند. علاوه بر این، جزوه‌ای تحت عنوان «نمای تهران» در این مجموعه منتشر می‌شود که برای هر نسخه با کاغذ گلاسه و رنگی، ۵۵۰ هزار تومان هزینه می‌گردد و در مجموع ۷۰ نسخه از آن به چاپ می‌رسد. امانی پرسید: «آیا مطرح کردن این مسائل سیاه‌نمایی است یا انجام وظیفه قانونی؟ من نماینده مردم فرحزاد و هرندی هستم؛ مردمی که در مناطق محروم زندگی می‌کنند و ما از آن‌ها عوارض می‌گیریم. آیا رواست که پول این مردم این‌گونه هزینه شود؟» او افزود که چهار ماه پیش نیز تذکر داده و مکان وقوع این موارد را مشخص کرده، اما هیچ اقدامی صورت نگرفته است.
معاون رئیس‌جمهور ابلاغیه‌ای درباره صرفه‌جویی صادر کرده بود. امانی در تذکر چهار ماه پیش خود به آقای زاکانی، جمله‌ای از امیرالمؤمنین علی (ع) خطاب به یکی از کارگزارانش را یادآور شد: «فَقَدْ بَلَغَنِی عَنْکَ أَمْرٌ، إِنْ کُنْتَ فَعَلْتَهُ فَقَدْ أَسْخَطْتَ رَبَّکَ، وَعَصَیتَ إِمَامَکَ، وَأَخْزَیتَ أَمَانَتَکَ» (به من خبری رسیده است که اگر آن کار را انجام داده باشی، پروردگارت را به خشم آورده‌ای، از امامت نافرمانی کرده‌ای و امانتت را تباه ساخته‌ای). وی تأکید کرد: «از شهردار تهران که به برخورد جدی با این موارد شهره است، انتظار داریم که این نوع اسراف‌ها و تجمل‌گرایی‌ها در مجموعه‌ای که این سیستم حاکم است، رواج پیدا نکند.»
پس از قرائت این تذکر، مجید باقری، معاون شهردار تهران، اظهار داشت: «موضوعات را به سازمان بازرسی شهرداری ارجاع می‌دهیم و اگر مصادیق دیگری جز آنچه آقای امانی مطرح کردند وجود دارد، اعضای شورای شهر به ما منعکس کنند تا به سازمان بازرسی ارجاع دهیم.» ناصر امانی در پاسخ پرسید: «کدام سازمان بازرسی؟» شنیده‌ها حاکی از آن است که هدف تذکر امانی، مجموعه‌ای بود که مدیرش پیش از این به اعضای شورای شهر بی‌احترامی کرده بود و مهدی چمران، رئیس شورای شهر، او را از صحن شورا اخراج کرده بود.
سیدجعفر تشکری‌هاشمی، رئیس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای شهر تهران، نیز در مورد تجمل‌گرایی در شهرداری تأکید کرد: «هیچ‌یک از مصوبات شهر تهران نه اجازه‌ای برای چنین هزینه‌هایی داده و نه بر آن‌ها تأکید داشته است. اعتبار مدیران به عملکرد آن‌ها بستگی دارد، نه به زیبایی اتاق، تزئینات و نصب المان‌های پرهزینه.»
