به گزارش ابرامباد، پس از یک دوره پر از تنش و جنگ، آتش‌بسی کوتاه و شکننده برقرار شد تا شاید شعله درگیری‌ها فروکش کند.اما این آرامش موقت، تنها چند ماه دوام آورد. با شروع مجدد حملات از سوی آمریکا در مناطق جنوبی، بار دیگر بوی جنگ در منطقه پیچید. با این حال، تنها دو هفته بعد، زمزمه‌های ازسرگیری مذاکرات به گوش رسید و حملات متوقف شد. در آخرین گام از این پینگ‌پنگ سیاسی، ایالات متحده طی روزهای اخیر ایران را به هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی تهدید کرد. در شرایطی که گزارش‌ها از آماده‌باش کامل نیروهای آمریکایی خبر می‌داد، دونالد ترامپ در لحظات پایانی از صدور فرمان حمله منصرف شد و مجدداً مسیر گفت‌وگوها روی میز قرار گرفت.
این چرخه پی‌درپی «تهدید، عقب‌نشینی و بازگشت به میز مذاکره» این پرسش کلیدی را مطرح می‌کند که این بازی بی‌پایان تا کجا ادامه خواهد یافت؟ در همین راستا، ابرامباد با سیدحسین نقوی حسینی، تحلیلگر و فعال سیاسی اصولگرا و از نمایندگان پیشین مجلس، به گفت‌وگو نشسته است.
نقوی حسینی در این باره با کنایه‌ای فوتبالی اظهار داشت: «من وضعیت کنونی را به یک بازی فینال تشبیه می‌کنم که مساوی ندارد. بنابراین، نباید انتظار داشته باشیم که از راه مذاکره، تفاهم یا گفت‌وگو به نتیجه‌ای مطلوب دست یابیم؛ زیرا طرف مقابل ما دشمنی است که به هیچ‌یک از قول و قرارهای خود پایبند نیست، قابل اعتماد نیست و هیچ احترامی برای مقررات، توافقات و تعهدات قائل نیست. آنها تنها زبان زور و قدرت را می‌فهمند و برای دیپلماسی و مذاکره ارزشی قائل نیستند.»
این نماینده سابق مجلس در ادامه افزود: «از دیدگاه من، ما باید با اتکا به قدرت خود، حقوقمان را مطالبه کرده و از منافع ملی کشورمان دفاع کنیم. بارها شاهد بوده‌ایم که در میانه مذاکرات مورد حمله قرار گرفته‌ایم، یا پس از امضای تفاهم‌نامه، طرف مقابل آن را نقض کرده و حملات خود را از سر گرفته است. در حالی که از صلح و گفت‌وگو سخن می‌گفتند، در میدان نبرد با عملیات‌های نظامی وحشیانه و تجاوزکارانه آنها روبه‌رو بودیم.»
نقوی حسینی تأکید کرد: «آمریکایی‌ها هیچ روزنه‌ای برای مذاکره، گفت‌وگو، تفاهم یا توافق باقی نگذاشته‌اند و ثابت کرده‌اند که اهل مذاکره نیستند. در نتیجه، تنها راه پیش روی ما این است که قدرتمند شویم، برخوردی قاطع داشته باشیم، منافع آنها را در سراسر منطقه به خطر بیندازیم و ضربات سختی به آنها وارد کنیم تا مجبور به ترک منطقه شوند. در غیر این صورت، آنها اهل گفت‌وگو نخواهند بود.»
وی اضافه کرد: «همین حالا که دونالد ترامپ از گفت‌وگو و توقف حملات حرف می‌زند، تدارکات نظامی آمریکا در منطقه دو برابر شده است. پرواز هواپیماهای سوخت‌رسان آنها افزایش یافته، امکانات لجستیکی‌شان در حال گسترش است و نیروهای پیاده‌نظام بیشتری در منطقه مستقر کرده‌اند و روزبه‌روز بر توان نظامی خود می‌افزایند.»
نقوی حسینی تصریح کرد: «از سوی دیگر، طرف مقابل در ظاهر از مذاکره و توافق با ایران سخن می‌گوید. اما با توجه به اینکه دشمن ما قابل اعتماد نیست و به هیچ اصل، توافق یا تفاهمی پایبند نبوده است و در کنار آن، رژیم صهیونیستی نیز که فقط به دنبال جنگ‌افروزی، تجاوزگری، و کشتار بی‌گناهان است، نمی‌توان به آنها اعتماد کرد.»
وی افزود: «جمهوری اسلامی ایران باید هر سه عرصه را با قدرت پیش ببرد: عرصه نظامی را با تمام توان، عرصه حضور مردم در خیابان را نیز با تمام قدرت حفظ کند و البته نیم‌نگاهی هم به مذاکره داشته باشد؛ زیرا ما هیچ‌گاه میز مذاکره را ترک نکرده‌ایم، اما از آن نیز نتیجه‌ای نگرفته‌ایم.»
این فعال اصولگرا خاطرنشان کرد: «تنگه هرمز یک اهرم فشار استراتژیک در اختیار جمهوری اسلامی ایران است و به اعتقاد من، تاکنون به بهترین شکل مدیریت شده است. به دشمنان ما اجازه داده نشده که کریدورهای جدید یا مسیرهای آبی تازه‌ای ایجاد کنند؛ چرا که تنگه هرمز کاملاً در کنترل و اختیار ماست.»
او گفت: «بنابراین، این جمهوری اسلامی ایران است که باید اراده خود را بر مدیریت تنگه هرمز اعمال کند. در عین حال، امکان دستیابی به یک توافق مطلوب با عمان وجود دارد و به نظر می‌رسد عمانی‌ها نیز نسبت به این موضوع، درک و حساسیت لازم را دارند.»
نماینده سابق مجلس شورای اسلامی افزود: «عمان به خوبی می‌داند که بدون همکاری ایران نمی‌تواند بر تنگه هرمز مدیریت کند و هیچ کشور خارجی نیز نمی‌تواند در این آبراه مهم اعمال نفوذ کند. تمام تنگه هرمز در تیررس ما قرار دارد و اجازه دخالت به هیچ قدرتی را نخواهیم داد.»
وی اظهار داشت: «اگر جمهوری اسلامی ایران اراده کند، می‌تواند با عمان به یک توافق منطقی و عادلانه دست یابد که منافع هر دو کشور را تأمین کند؛ توافقی که بر اساس آن، کنترل و مدیریت تنگه هرمز در اختیار مشترک دو کشور باقی بماند.»
نقوی حسینی در پایان تأکید کرد: «رسیدن به چنین توافقی جزو اختیارات جمهوری اسلامی ایران است و در صورت حصول، هر دو کشور می‌توانند مسئولیت مدیریت تنگه هرمز را بر عهده بگیرند و در عین حال، این آبراه بین‌المللی را نیز آزاد نگه دارند.»
