به گزارش ابرامباد، امیرمحمد خالقی، دانشجوی جوان دانشگاه تهران، در شامگاه ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ در مسیر بازگشت به خوابگاه خود در محدوده کوی دانشگاه مورد حمله زورگیران قرار گرفت.متاسفانه در این حادثه دلخراش، وی با ضربات چاقو به شدت مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان، جان خود را از دست داد.
در پی این واقعه، تحقیقات قضایی آغاز و عاملان این جنایت دستگیر شدند. متهم اصلی پرونده، احمدرضا، پس از طی مراحل قانونی، به قصاص محکوم گردید و حکم صادره نیز در مراجع قضایی تأیید شد.
با این وجود، خانواده مرحوم امیرمحمد خالقی تصمیم گرفتند از حق قصاص خود چشم‌پوشی کنند. این گذشت، طبق اظهارات محمدامین خالقی، برادر امیرمحمد، بر اساس مجموعه‌ای از خواسته‌ها و شروط انجام گرفت. از جمله این شروط می‌توان به احداث یک سالن ورزشی در روستای زادگاه امیرمحمد، پیگیری ساخت مدرسه‌ای به نام وی، نامگذاری فضایی در دانشگاه تهران به یاد او و همچنین تغییر نام کوچه‌ای که این حادثه در آن رخ داده بود، اشاره کرد.
اکنون، پس از گذشت مدتی از اعلام گذشت خانواده، محمدامین خالقی در مصاحبه‌ای با اشاره به آخرین وضعیت اجرای این شروط و وعده‌های مطرح شده پس از حادثه، توضیحاتی ارائه کرده است.
شروطی که در انتظار تحقق مانده‌اند
محمدامین خالقی درباره وضعیت فعلی شروطی که خانواده برای گذشت از قصاص تعیین کرده بودند، گفت: یکی از مهم‌ترین این شروط، ساخت یک مجموعه ورزشی در روستای «درمیان» است؛ روستایی که به گفته او از هرگونه امکانات ورزشی بی‌بهره است و حدود ۱۶ تا ۱۷ کیلومتر با مرکز شهرستان فاصله دارد. وی تأکید کرد که دسترسی جوانان روستا به فضاهای ورزشی می‌تواند نقش مهمی در پر کردن اوقات فراغت و پیشگیری از معضلات اجتماعی داشته باشد، خصوصاً با توجه به وضعیت نامناسب مسیر دسترسی روستا به شهر. به گفته خالقی، قرار بود خانواده احمدرضا با همکاری مددکاری کانون اصلاح و تربیت و دادسرای جنایی تهران مبلغی را برای این امور پرداخت کنند که هنوز این مبلغ پرداخت نشده است. با وجود پرداخت بخش‌هایی از هزینه‌ها، عملیات اجرایی سالن آغاز نشده و نقشه کشی و شروع فونداسیون همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. او تغییر مسئولان و عدم پیگیری وعده‌های پیشین را از عوامل اصلی تعویق در این پروژه می‌داند.
مدرسه‌ای به یاد امیرمحمد؛ گرفتار در پیچ و خم اداری
خالقی ادامه داد: وعده ساخت مدرسه‌ای به نام امیرمحمد در زادگاهش، از دیگر قول‌هایی بود که پس از این اتفاق مطرح شد. ابتدا به خانواده اطمینان داده شده بود که این مدرسه ظرف حدود شش ماه تکمیل خواهد شد و حتی قرار بود تا مهرماه سال گذشته آماده بهره‌برداری باشد، اما با گذشت زمان، این پروژه همچنان درگیر بروکراسی اداری است و عملیات ساخت آن به سرانجام نرسیده است. وی همچنین از وعده دیگری مبنی بر ساخت یک مجتمع آموزشی در مرکز استان و نامگذاری آن به نام امیرمحمد سخن گفت که این مورد نیز تا کنون محقق نشده است.
وعده‌ای در دل دانشگاه تهران
محمدامین خالقی به پیگیری خانواده برای تحقق وعده مسئولان دانشگاه تهران در خصوص اختصاص فضایی در دانشگاه به نام امیرمحمد اشاره کرد. پس از حادثه و اعتراضات دانشجویی، مسئولان دانشگاه قول داده بودند که مکانی مانند یک سالن یا فضایی دانشگاهی به نام امیرمحمد اختصاص یابد. اما این وعده نیز تاکنون عملیاتی نشده است. همچنین درباره نامگذاری کوچه محل حادثه به نام امیرمحمد نیز وعده‌هایی داده شده بود که به گفته خالقی، هنوز به نتیجه‌ای نرسیده است.
کوچه‌ای که پیش از این نیز ناامن بود
برادر امیرمحمد در بخش دیگری از صحبت‌های خود، به وضعیت امنیتی محل وقوع حادثه پرداخت و گفت: کوچه‌ای که این اتفاق تلخ برای برادر مرحومش در آن رخ داد، پیش از قتل امیرمحمد نیز بارها محل زورگیری از دانشجویان بوده است. به گفته او، تنها پس از این حادثه بود که دوربین‌های نظارتی نصب شد، کانکس پلیس مستقر گردید و روشنایی کوچه تأمین شد. خالقی بر این باور است که اگر این اقدامات امنیتی پیش از وقوع حادثه انجام می‌شد، شاید می‌توانست از بروز این فاجعه جلوگیری کند.
احمدرضا همچنان در کانون اصلاح و تربیت
محمدامین خالقی درباره وضعیت احمدرضا، متهم اصلی پرونده، نیز توضیح داد که خانواده امیرمحمد تنها از حق قصاص گذشت کرده‌اند و از سایر مجازات‌های مربوط به سرقت صرف نظر نکرده‌اند. بنابراین، گذشت خانواده به معنای لغو تمامی مجازات‌های احمدرضا نیست و او همچنان باید دوران محکومیت خود را بابت جرائم دیگر تحمل کند.
اکنون، پس از گذشت خانواده امیرمحمد از قصاص، بخش عمده مطالبات آنها نه درباره اجرای حکم، بلکه حول محور عملی شدن وعده‌هایی است که همزمان با این گذشت و پس از وقوع حادثه مطرح شده بودند؛ وعده‌هایی که شامل ساخت سالن ورزشی و مدرسه تا نامگذاری یک فضای دانشگاهی و کوچه محل حادثه می‌شود و به گفته خانواده، بخش‌های قابل توجهی از آنها همچنان روی کاغذ مانده است.
