به گزارش ابرامباد، سیدحسین موسویان، دیپلمات باسابقه ایرانی، اخیراً در پلتفرم ایکس (توئیتر سابق) به تحلیل تفاهمات اخیر میان ایران و ایالات متحده پرداخت.وی از توافقی خبر داد که قرار است در تاریخ ۱۹ ژوئن (جمعه) در ژنو به امضا برسد و آغازگر ۶۰ روز مذاکره فشرده خواهد بود. این تفاهم‌نامه از سوی دو پایتخت و کشورهای میانجی‌گر تأیید شده است.
موسویان تأکید کرد که بخش اصلی و تعیین‌کننده این توافق در سه بند بنیادین نهفته است:
الف. پایان دادن به خصومت‌های مسلحانه و درگیری‌های نظامی.
ب. احترام متقابل به حاکمیت ملی و استقلال کشورها.
ج. عدم هرگونه دخالت در امور داخلی یکدیگر.
او پیش‌بینی کرد که اگر توافق نهایی بر پایه این اصول استوار شود، منطقه شاهد تحولات چشمگیری در راستای برقراری صلح، پایداری و امنیت خواهد بود و روابط میان ایران و آمریکا مسیر جدیدی را تجربه خواهد کرد.
در بخشی دیگر از تحلیل خود، موسویان به گمانه‌زنی‌های گسترده جهانی پس از انتخاب آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای به عنوان سومین رهبر جمهوری اسلامی، پیرامون سلامت و توانایی‌های ایشان اشاره کرد. وی این تفاهم‌نامه را سندی محکم برای نمایش اقتدار و توانمندی رهبری جدید در اتخاذ تصمیمات بزرگ و استراتژیک برای آینده ایران دانست.
این دیپلمات همچنین به تاریخچه “گزینه نظامی” علیه ایران پرداخت و اظهار داشت که این گزینه همواره از مهمترین خواسته‌های رژیم صهیونیستی و برخی هم‌پیمانان آمریکا در منطقه بوده است. به همین دلیل، تمامی روسای جمهور آمریکا آن را در دستور کار خود داشتند. وی افزود، پرزیدنت دونالد ترامپ، تنها رئیس جمهوری بود که این خطر را به جان خرید. رسانه‌های بزرگ آمریکایی نیز گزارش داده‌اند که اسرائیل به او اطمینان داده بود که با حمله نظامی، ایران سقوط خواهد کرد. اما مقاومت ایران در طول “جنگ ۳۶۷ روزه” که درگیری‌های آن با آمریکا و اسرائیل را شامل می‌شد، به وضوح به تئوری “گزینه نظامی” و “تغییر رژیم در ایران” پایان داد و بی‌اعتباری آن را ثابت کرد.
موسویان در پایان تاکید کرد که دستیابی به صلح پایدار میان آمریکا و ایران مستلزم تحقق شروط زیر است:
الف: واشنگتن و تهران باید درباره تمامی اختلافات و نگرانی‌های اساسی و متقابل خود به گفت‌وگو بنشینند و به توافقی رضایت‌بخش برای هر دو طرف دست یابند.
ب: مذاکرات بین وزرای خارجه هشت کشور حاشیه خلیج فارس آغاز شود و در چارچوب “نظام جدید همکاری و امنیت خلیج فارس”، نه تنها مسئولیت جمعی حفظ امنیت منطقه را بر عهده گیرند، بلکه همکاری‌های همه‌جانبه‌ای مشابه “اتحادیه اروپا” را در حوزه خلیج فارس پایه‌ریزی کنند.
ج: با میانجیگری ایالات متحده، رژیم صهیونیستی و ایران به دهه‌ها تهدیدات نظامی-امنیتی و وجودی متقابل پایان دهند.
