
به گزارش ابرامباد، حمیدرضا جلاییپور، تحلیلگر سیاسی اصلاحطلب، اخیراً در بخشی از اظهارات خود، به تندرویها و افراطگراییهایی که پس از توافق ایران و آمریکا رخ داد، واکنش نشان داده است.او تصریح کرد که این جریان تندرو در اقلیت قرار دارد و تنها به دلیل دسترسی دائمی به رسانه ملی، صدایی بلندتر از تعداد واقعیشان ایجاد میکنند. وی با اشاره به اینکه از مجموع ۱۱۰ شب تجمعات مردمی در ۵۶ میدان پایتخت، تنها دو میدان بازتابدهنده صدای این اقلیت بودند، تأکید کرد که نظرسنجیها به وضوح نشان میدهند که این افراطگرایان هیچ پایگاه مردمی ندارند و در جامعه از حمایت گستردهای برخوردار نیستند.
جلاییپور در ادامه سخنان خود افزود: بر اساس بررسیهای افکار عمومی، حدود ۷۰ درصد از مردم خواستار پایان شرافتمندانه جنگ هستند و بیش از ۸۰ درصد نیز به دنبال پیشرفت و آبادانی کشورند، نه ماندن در وضعیت جنگ دائمی یا شرایط “نه جنگ و نه صلح”. او وظیفه اصلی دولتها را تأمین امنیت، جلوگیری از درگیری و در صورت وقوع جنگ، دفاع عزتمندانه از مرزها و اتمام سریع و آبرومندانه آن دانست.
این فعال سیاسی با انتقاد شدید از تندروها اظهار داشت: متأسفانه این گروه نه تنها با تصمیمات رئیس جمهور و شورای عالی امنیت ملی “مخالفت” کردند، بلکه در یکی از حساسترین برهههای زمانی و شرایط جنگی کشور، عملاً “دشمنی” ورزیدند. او در ادامه به تبیین دو نوع “برانداز” در فضای سیاسی ایران پرداخت: نخست، “براندازان پیرو پیرکودک” که از رویکرد جنگطلبانه ترامپ و نتانیاهو علیه ایران حمایت کرده و میکنند. به گفته او، هدف این افراد براندازی حکومت ایران از طریق جنگ خارجی و کشتار مردم است که نمونههایی از جنایات آنها در جنگهای گذشته مشاهده شده است. دوم، براندازان داخلی که در میان همین تندروها حضور دارند و به صورت غیرمستقیم در راستای اهداف اسرائیل برای ضربه زدن به نظام از داخل فعالیت میکنند.
جلاییپور با لحنی کنایهآمیز پرسید: آیا براندازی در زمان جنگ نیازمند شاخ و دم است؟ او به وضعیت کشور در آن دوران اشاره کرد که درگیر شرایط جنگی و محاصره دریایی بود و فروش نفت ایران به مرز صفر رسیده بود. در چنین اوضاعی، مهمترین نهاد تصمیمگیرنده کشور، یعنی شورای عالی امنیت ملی، تصمیم به مذاکره، توقف جنگ و تنظیم یادداشت تفاهم گرفت و حتی رئیس مجلس به عنوان نماینده کشور عازم سوئیس برای انجام مذاکرات بود.
وی در پایان خاطرنشان کرد: در چنین فضای حساسی، یک فرد تندرو اقدام به افشای گزینشی اسناد محرمانه منتسب به رهبری میکند و تندروهای مستقر در صداوسیما نیز آن را منتشر میکنند؛ این چه عملی است؟ مگر براندازی علائم خاصی دارد؟ این اقدام ضد ملی در زمانی اتفاق میافتد که به دلایل امنیتی، ارتباط مستقیم رهبری با رسانهها محدود است. چنین عملی وحدت نظام را در برابر دشمنی بیرحم از بین میبرد. در واقع، تنها یک برانداز و آنارشیست واقعی است که در بحبوحه جنگ دست به چنین کاری میزند.



