به گزارش ابرامباد، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در یک گفتگوی صریح با فایننشال تایمز، تاکید کرد که در خصوص مسائل منطقه، «تصمیم‌گیرنده نهایی من هستم.تمامی تصمیمات را شخصاً اتخاذ می‌کنم و نتانیاهو نقشی در این تصمیم‌گیری‌ها ندارد.» او در پاسخ به این سوال که آیا نتانیاهو نهایتاً مجبور به پذیرش توافق با ایران خواهد شد، قاطعانه اظهار داشت: «او چاره دیگری نخواهد داشت.»
فایننشال تایمز در گزارش خود اشاره می‌کند که این تنش‌ها در شرایطی بروز یافته که منافع ایالات متحده و اسرائیل در حال واگرایی است. ترامپ، در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای ماه نوامبر، برای حل مناقشات خاورمیانه و کنترل قیمت سوخت تحت فشار فزاینده‌ای قرار دارد، در حالی که نتانیاهو نیز از سوی منتقدان داخلی خود به دلیل عدم دستیابی به اهداف اولیه درگیری‌ها مورد انتقاد است.
تا دوشنبه بعدازظهر، مقامات کاخ سفید از گفتگوی ترامپ و نتانیاهو و کاهش تنش‌ها در منطقه پس از شدیدترین تبادل آتش میان اسرائیل و ایران از زمان آتش‌بس اوایل آوریل خبر دادند. با این حال، نخست‌وزیر اسرائیل یک بار دیگر نشان داد که آماده است در برابر ترامپ ایستادگی کند و خطر تشدید بحران در خاورمیانه را بپذیرد. او رئیس‌جمهور آمریکا را وادار کرد تا در فضای مجازی از اسرائیل (و همچنین ایران) بخواهد که «فوراً به تیراندازی پایان دهند.»
یک مقام دفاعی آمریکا روز دوشنبه تاکید کرد که نیروهای آمریکایی در حملات اخیر اسرائیل به ایران مشارکتی نداشته‌اند، که این نشانه‌ای از نارضایتی واشنگتن از حملات اخیر به لبنان و ایران تلقی می‌شود. با این وجود، همین مقام افزود که ایالات متحده برای دفاع از نیروهای خود در اسرائیل، موشک‌های رهگیر شلیک کرده است.
ترامپ در طول دومین دوره ریاست‌جمهوری خود، عمدتاً با دیدگاه‌های نتانیاهو در قبال ایران و نیروهای متحد منطقه‌ای آن، از جمله حزب‌الله، همسو بوده است. او در ماه فوریه، پس از دهه‌ها اصرار رهبران اسرائیل (به ویژه نتانیاهو) و به دنبال حملاتی که تیرماه سال گذشته علیه تاسیسات هسته‌ای ایران انجام شد، برای اولین بار جنگی را علیه جمهوری اسلامی آغاز کرد.
تنش میان رؤسای جمهور آمریکا و رهبران اسرائیل پیشینه‌ای طولانی دارد؛ بیل کلینتون پس از دیداری پرتنش در سال ۱۹۹۶، خطاب به دستیارانش گفته بود: «لعنتی، ابرقدرت در اینجا کدام یک از ماست؟» اما در مورد ترامپ، این فوران‌های خشم بسیار شدیدتر بوده است؛ او بارها به دلیل عدم تمایل رهبر اسرائیل به توقف بمباران ایران در ژوئن گذشته یا لبنان در هفته گذشته، الفاظ تندی را علیه او به کار برده است.
با این حال، با وجود این اصطکاک‌ها، شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد ترامپ آماده استفاده از اهرم‌های فشار جدی‌تری مانند قطع کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل است. او در طول دوران ریاست‌جمهوری خود، حمایتی قوی‌تر از دولت‌های پیشین از رهبر اسرائیل به عمل آورده است؛ ترامپ در مقابل اتهامات فساد نتانیاهو از او دفاع کرده، تحریم‌ها علیه فعالیت‌های غیرقانونی شهرک‌نشینان اسرائیلی را لغو نموده و به سرعت از موانع دموکرات‌ها برای ارسال تسلیحات عبور کرده است.
ترامپ روز جمعه به شبکه ان‌بی‌سی گفت: «ما رابطه بسیار خوبی با هم داریم. رفقای فوق‌العاده‌ای بوده‌ایم. ضربه بسیار بسیار بزرگی به یک کشور خاص زدیم که ۴۷ سال جز دردسر نبود.» سخنگوی کاخ سفید نیز روز دوشنبه اعلام کرد: «سابقه رابطه پرزیدنت ترامپ با نخست‌وزیر نتانیاهو بسیار مستحکم است و اسرائیل همواره متحد بزرگی برای ایالات متحده بوده است. هیچ دوستی بزرگ‌تر از پرزیدنت ترامپ برای اسرائیل و هیچ مبارزی برای صلح مانند او وجود نداشته است.»
با این حال، اصرار ترامپ بر پایان دادن به جنگ، نتانیاهو را در آستانه انتخابات آتی در موقعیت داخلی دشواری قرار داده است؛ او باید میان خواسته‌های مهم‌ترین متحد اسرائیل و افکار عمومی جامعه خود تعادل برقرار کند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که اکثریت اسرائیلی‌ها موافق ادامه جنگ با ایران هستند و بیشتر آن‌ها بر این باورند که کشورشان در دستیابی به اهداف خود ناکام مانده است. نظرسنجی «مؤسسه مطالعات امنیت ملی» در ماه گذشته نشان داد که تنها ۳۷ درصد از مردم از نتایج به دست آمده تاکنون راضی هستند.
آویو بوشینسکی، تحلیل‌گر سیاسی و رئیس سابق دفتر نخست‌وزیر، می‌گوید: «نتانیاهو دو گزینه بد پیش رو دارد؛ او یا باید در برابر ترامپ سر خم کند و آنچه او می‌خواهد را انجام دهد که این کار هزینه سیاسی داخلی برایش خواهد داشت؛ یا اینکه راه خود را از ترامپ جدا کند. اما من فکر نمی‌کنم اسرائیل توانایی آن را داشته باشد که به تنهایی وارد یک جنگ تمام‌عیار با ایران شود، به ویژه در بخش پدافندی و دفاعی.»
روز دوشنبه، نتانیاهو رویکردی بینابین را اتخاذ کرد. علی‌رغم درخواست علنی ترامپ برای عدم حمله به ایران پس از شلیک موشک‌های ایران به اسرائیل (در تلافی حمله اسرائیل در بیروت)، او به نیروهای اسرائیلی دستور داد تا برای اولین بار از زمان اجرای آتش‌بس شکننده میان دو طرف در ۱۹ فروردین، اهدافی را در داخل ایران مورد هدف قرار دهند. اما نهایتاً با افزایش درخواست‌های ترامپ برای آتش‌بس و هراس از تشدید غیرقابل کنترل تنش‌ها در منطقه، نتانیاهو دستور توقف حملات را صادر کرد. مقامات اسرائیلی اعلام کردند که این کشور حملات را انجام داد زیرا نمی‌توانست وضعیتی را بپذیرد که در آن ایران در تلافی حملات اسرائیل در لبنان، به سمت خاک اسرائیل شلیک کند.
ریچارد فونتین، مدیرعامل «مرکز امنیت آمریکای جدید» در واشنگتن، می‌گوید: «ایران و دولت ترامپ جبهه‌های ایران و لبنان را یکپارچه می‌بینند، در حالی که اسرائیل آن‌ها را مجزا می‌داند. اسرائیل از دهه ۱۹۷۰ با شبه‌نظامیان مستقر در لبنان درگیر بوده است و هیچ توافقی باعث نمی‌شود که از دفاع مداوم از مرزهای شمالی خود دست بکشد.»
دالیا شیندلین، نظرسنج و تحلیل‌گر سیاسی مقیم تل‌آویو، معتقد است که رگه‌هایی از «نمایش سیاسی» نیز در این اختلافات علنی وجود دارد. او گفت: «ترامپ اساساً تلاش می‌کند به افکار عمومی آمریکا نشان دهد که مانع از شعله‌ور شدن مجدد جنگ می‌شود و نمی‌گذارد آمریکا بار دیگر درگیر بحران شود. نتانیاهو نیز در برابر مخاطبان داخلی خود وجهه خوبی پیدا می‌کند، زیرا نشان می‌دهد که در برابر ترامپ ایستادگی کرده است.»
با این حال، سیاستمداران اپوزیسیون به سرعت از عقب‌نشینی نتانیاهو در مورد حملات، که دومین بار در یک هفته بود که نخست‌وزیر اسرائیل برنامه‌های نظامی خود را به دستور ترامپ متوقف می‌کرد، سوءاستفاده کرده و او را به تسلیم متهم کردند. نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین که احتمالاً یکی از رقبای اصلی نتانیاهو در انتخابات آتی خواهد بود، نتانیاهو را متهم کرد که با ادامه ندادن جنگ، حملات دوره‌ای ایران به اسرائیل را «عادی‌سازی» کرده است. در همین حال، گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد کل ارتش اسرائیل که او نیز احتمالاً از رقبای نتانیاهو خواهد بود، ویدیویی را از ترامپ منتشر کرد که در آن به صورت تکرارشونده می‌گوید نتانیاهو «هر کاری که من بخواهم انجام خواهد داد.»
بوشینسکی، رئیس دفتر سابق نخست‌وزیر، در پایان گفت: «وقتی جنگ با ایران آغاز شد، اپوزیسیون بسیار حمایت کرد… زیرا فکر می‌کردند این یک جنگ موفقیت‌آمیز خواهد بود و بنابراین چاره‌ای جز حمایت از آن وجود نداشت. اما اکنون آن‌ها نتانیاهو را به نداشتن راهبرد متهم می‌کنند. چرا این را می‌گویند؟ زیرا می‌دانند که این جنگ به اهداف خود نخواهد رسید.»
