به گزارش ابرامباد، روزنامه همشهری در تحلیل اخیر خود به بررسی ابعاد تفاهم احتمالی با ایالات متحده آمریکا پرداخته و استدلال می‌کند که این توافق، در حال حاضر، منافع بیشتری را برای جمهوری اسلامی ایران به ارمغان خواهد آورد.برای درک صحیح پویایی این معامله، مروری بر گذشته ضروری است:
* توافق اولیه: پس از برقراری آتش‌بس، مقرر شده بود که ایران مسیر آبی تنگه را بازگشایی کند.
* مطالبات فزاینده آمریکا: پس از ناکامی مذاکرات، آمریکا با اعمال محاصره اقتصادی، به دنبال دستیابی به “توافق حداکثری” در ابعاد هسته‌ای و منطقه‌ای بود.
* پاسخ ایران: ایران در واکنش به این فشارهای فزاینده، مجدداً تنگه را مسدود کرد.
وضعیت کنونی و مزیت ایران:
اکنون، تفاهمی حاصل شده که در آن آمریکا به “توافق بزرگ” مورد نظر خود دست نیافته است و طرفین تازه آماده ورود به فاز مذاکرات می‌شوند. در این میان، کفه ترازو به دلایل متعدد به نفع ایران سنگینی می‌کند:
1. اقتدار بر تنگه: اوضاع به پیش از دوران جنگ بازنگشته است. در حال حاضر، کنترل کامل تنگه در دست ایران است و این امکان وجود دارد که در هر زمان که اراده کند، آن را مسدود ساخته و حتی تحت عناوین مختلفی نظیر ارائه خدمات، عوارض دریافت نماید.
2. فرصت حیاتی تنفس اقتصادی و نظامی: حتی اگر مذاکرات پیش رو در دو ماه آینده به نتیجه نرسد، این بازه زمانی فرصتی طلایی را برای ایران فراهم می‌آورد تا پس از سال‌ها محاصره اقتصادی و محدودیت در فروش نفت، به بازسازی و احیای توانمندی‌های نظامی و اقتصادی خود بپردازد.
3. تثبیت جایگاه منطقه‌ای: ایالات متحده عملاً وحدت و رهبری جبهه مقاومت را با محوریت ایران پذیرفته است.
4. دستاوردهای آمریکا: در این مرحله، آمریکا دستاوردی فراتر از امتیاز اولیه پس از آتش‌بس، یعنی بازگشایی تنگه، کسب نکرده است.
آیا بیم تکرار برجام دوم وجود دارد در صورت بدعهدی آمریکا؟
پاسخ خیر است. ساختار و ماهیت این تفاهم با برجام کاملاً متفاوت است. در توافق هسته‌ای (برجام)، ایران امتیازات نقدی واگذار کرد و در مقابل، وعده‌های نسیه‌ای دریافت نمود که هرگز به طور کامل محقق نشدند. اما در تفاهم کنونی، ایران چیزی را از دست نمی‌دهد. ساختار این توافق کاملاً برگشت‌پذیر است؛ بدین معنا که در صورت هرگونه بدعهدی از سوی آمریکا، همه چیز به سرعت به نقطه آغاز بازمی‌گردد؛ زیرا باز ماندن تنگه به اراده و رفتار طرف مقابل بستگی مستقیم دارد.
