به گزارش ابرامباد، عباس نعیمی جورشری، جامعه‌شناس برجسته، در تحلیل رویدادهای فرهنگی اظهار داشت که در جوامعی نظیر ایران که از کاهش و نوسان سرمایه اجتماعی رنج می‌برند، هرگونه رویکرد فرهنگی به سرعت به بستری برای درگیری و اختلاف بدل می‌گردد.او توضیح داد که وقتی یک کنسرت با هدف ایجاد شور و نشاط در اجتماعی با سطح پایین اعتماد عمومی به نهادهای رسمی برگزار می‌شود، پیامدهای آن به جای همگرایی، به تفرقه و نزاع می‌انجامد. این دیدگاه با نظریه رابرت پاتنام همخوانی دارد که معتقد است در جوامعی با سرمایه اجتماعی فرسوده، حتی فعالیت‌های ظاهراً سازنده فرهنگی نیز می‌توانند به سرچشمه تنش و چالش تبدیل شوند.
این جامعه‌شناس افزود: از منظر معناشناختی و فرهنگی، کنسرت‌هایی مانند اجرای همایون شجریان در میدان آزادی، از دیدگاه منتقدان، فراتر از یک نمایش موسیقایی صرف بوده‌اند و به عنوان نمادی سیاسی تلقی شده‌اند. او تصریح کرد که در فضایی که جامعه دچار شکاف و قطب‌بندی است، پدیده‌های فرهنگی ماهیتی دگرگونه می‌یابند و از جایگاه صرف رویداد به نشانه‌هایی پرمعنا تبدیل می‌شوند. برای گروهی از شهروندان، این گونه کنسرت‌ها می‌توانند جلوه‌ای از آزادی فرهنگی و بیان هنری باشند؛ اما برای طیف دیگری، آن‌ها تنها به مثابه ترفندی برای انحراف افکار عمومی از مسائل اصلی و «شیره مالیدن سر مردم» عمل می‌کنند. به بیان دیگر، این رویدادهای هنری به ابزاری برای پنهان‌سازی مشکلات عمده جامعه مبدل می‌شوند. زمانی که مفهوم و برداشت از یک واقعه دچار تشتت و پراکندگی می‌شود، همچون آنچه در مورد کنسرت همایون شجریان رخ داد، آن رویداد به عرصه‌ای برای مناقشات معناشناختی و کشمکش‌های اجتماعی تبدیل می‌گردد. این در حالی است که به عنوان مثال، کنسرت‌های خیابانی هنرمندی چون فردی مرکوری در گذشته، فاقد چنین ابعاد معنایی متشتتی بودند و تنها به عنوان یک اتفاق موسیقایی مورد توجه قرار می‌گرفتند.
