به گزارش ابرامباد، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور کنونی ایالات متحده، در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد اظهار داشت که مذاکراتی سه ساعته با هیئت ایرانی داشته است.همین اظهارنظر، طوفانی از واکنش‌ها را در داخل ایران برانگیخت؛ عده‌ای از علاقه‌مندان به دیپلماسی و مذاکره، از این خبر استقبال کردند، در حالی که گروهی دیگر با انگیزه‌های سیاسی، از آن به عنوان ابزاری برای انتقاد و حمله به وزارت امور خارجه و دستگاه دیپلماسی کشور بهره بردند و هجمه‌ها بلافاصله آغاز شد.
اما تنها ساعاتی پس از این اظهارات، ترامپ با توضیحی تکمیلی، روایت خود را اصلاح کرد و روشن ساخت که گفت‌وگوها از طریق واسطه‌ها انجام شده است و نه به صورت مستقیم. استیو ویتکاف نیز با انتشار پیامی، صحت این شیوه از ارتباط را تأیید کرد و توضیح داد که تعاملات میان دو هیئت با میانجی‌گری و رفت‌وآمد واسطه‌ها صورت گرفته است.
با این وجود، به نظر می‌رسید که بخش دوم و اصلاحی این ماجرا دیگر مورد توجه قرار نگرفت. حتی در یک اقدام تأمل‌برانگیز، خبرگزاری صداوسیما روایت اولیه و غیردقیق را مبنای گزارش‌های خود قرار داد و کوشید آن را توجیه کند. به دنبال آن، دو خبرگزاری معتبر دیگر در کشور نیز با استناد به گزارش صداوسیما، موج انتقادات علیه وزارت امور خارجه را تشدید کردند.
در چنین شرایطی، می‌توانستیم به جای دامن زدن به اختلافات، پرسشی ساده‌تر و بنیادی‌تر مطرح کنیم: حقیقت ماجرا چه بود؟ آیا واقعاً دیداری رو در رو میان نمایندگان دو کشور اتفاق افتاده بود یا اینکه تمام رایزنی‌ها صرفاً از طریق واسطه‌ها و به صورت غیرمستقیم پیش رفته بود؟
شاید کافی بود به جای تکیه صرف بر یک جمله از سخنان رئیس‌جمهور آمریکا، از اعضای هیئت ایرانی که به طور همزمان و بی‌وقفه در نیویورک با وزرای خارجه و مقامات بلندپایه کشورهای گوناگون ملاقات و گفت‌وگو می‌کردند، درباره جزئیات واقعی این رایزنی‌ها جویا می‌شدیم.
در نهایت، این مسئله صرفاً یک اختلاف روایتی یا یک مناقشه رسانه‌ای نیست. آنچه در چنین فضایی بیش از هر چیز دیگری در معرض آسیب جدی قرار می‌گیرد، منافع ملی کشور است. منافعی که نباید فدای کشمکش‌های سیاسی، عجله و شتاب‌زدگی رسانه‌ای یا تلاش برای بهره‌برداری جناحی از یک اظهارنظر مبهم و متناقض شود.
در کوران یک فرایند حساس دیپلماتیک، آنچه اهمیت حیاتی دارد، توانایی تمایز دقیق واقعیت از روایت‌های سیاسی و رسانه‌ای است؛ نه اینکه هر جمله، فارغ از گوینده و اعتبار آن، به ابزاری برای حمله به بخش‌های مختلف حاکمیت بدل گردد.
