به گزارش سایت ابرامباد، بحران کاهش سطح علمی و بی‌سوادی در میان نسل جدید دانش‌آموزان و دانشجویان به یک چالش جدی تبدیل شده است که ریشه‌های آن را باید در ایدئولوژی‌های نادرست آموزشی جست‌وجو کرد.برخی از صاحب‌نظران با این تصور که علم تنها ابزاری برای بازتولید نابرابری‌های طبقاتی است، به جای تمرکز بر انتقال صحیح دانش، به دنبال مفاهیم جایگزین رفته‌اند. گروهی دیگر نیز با این ادعا که مدرسه باید صرفاً محیطی شاد برای شکوفایی استعدادهای خودجوش باشد، نقش معلم را از یک انتقال‌دهنده دانش به یک ناظر ساده تقلیل داده‌اند. این رویکردهای افراطی، اگرچه با نام دموکراسی در آموزش و روش‌هایی مانند «فلسفه برای کودکان» عرضه می‌شوند، اما در عمل به سطحی‌گرایی و فرار از یادگیری اصولی منجر شده‌اند.
نتیجه این وضعیت کاملاً مشهود است؛ دانش‌آموزان امروزی اغلب از نوشتن یک متن منسجم ناتوان هستند و دروس پایه‌ای مانند ریاضی و علوم آزمایشگاهی برای آن‌ها به اموری خسته‌کننده تبدیل شده است. بسیاری از دانشجویان بدون یادگیری الفبای رشته تخصصی خود، انتظار دارند در بحث‌های پیچیده مشارکت کنند، در حالی که حتی تحمل یک ساعت آموزش متمرکز را ندارند. برخی حتی تا آنجا پیش رفته‌اند که معتقدند دانش‌آموز خودش باید محتوای درسی و شیوه آزمون را تعیین کند؛ نگاهی که به بهانه حفظ خلاقیت، عملاً سد راه یادگیری روش‌های علمی می‌شود.
در نظام آموزشی فعلی ما، ملغمه‌ای از این دیدگاه‌های پراکنده نفوذ کرده که هر کدام به نوعی به بی‌تفاوتی نسبت به علم دامن می‌زنند. برای خروج از این وضعیت، ضروری است که سیستم آموزشی دوباره به رسالت اصلی خود، یعنی انتقال متدولوژیک علم و پرورش تفکر منطقی بازگردد. اگرچه روش‌های تدریس باید با پیشرفت‌های تکنولوژی و نیازهای نسل جدید به‌روزرسانی شوند، اما هیچ‌چیز نمی‌تواند جایگزین انتقال ساختاریافته دانش و اصول علمی شود.
