به گزارش ابرامباد، نرگس ملک‌زاده، متخصص حوزه آموزش، در خصوص شیوه صحیح برخورد مدارس با گوناگونی افکار و رفتارهای دانش‌آموزان اظهار داشت: بهترین رویکرد این است که به دلیل هرگونه عقیده‌ای، با دانش‌آموز مقابله نشود و میدان وسیع‌تری برای بیان دیدگاه‌های او فراهم گردد.وی افزود: نباید به محض اینکه دانش‌آموز لب به سخن گشود، با کلمه “هیس” او را خاموش کرد. دانش‌آموز مایل است نظرات و اطلاعات خود را، فارغ از صحیح یا غلط بودنشان، بازگو کند و این حق باید به او داده شود. همزمان، لازم است فردی کاردان در کنار دانش‌آموز باشد تا در صورت بروز خطای فکری، به آرامی او را به مسیر صحیح راهنمایی کند.
ملک‌زاده تأکید کرد که اگر امکان گفت‌وگو از دانش‌آموز سلب شود و او در فضای محدود مدرسه مورد سرکوب قرار گیرد، دامنه اعتراضات او به محیط‌های وسیع‌تر کشیده خواهد شد. این سرکوب در نهایت منجر به گسترش نارضایتی از دیوارهای مدرسه به جامعه می‌شود.
او با اشاره به اهمیت تحول در محیط‌های آموزشی گفت: ریشه هر تغییر مطلوب باید از مدرسه آغاز شود. حتی اگر هدف، پایداری و تقویت ساختار سیاسی کشور باشد، باید اصلاحات در مدارس به شیوه‌ای صورت گیرد که مورد قبول دانش‌آموزان باشد و معلمانی در کنار آن‌ها قرار گیرند که قادر به برقراری ارتباط مؤثر با ایشان باشند.
این متخصص تعلیم و تربیت ادامه داد: در وقایع سال ۱۴۰۱ و اوج‌گیری اعتراضات، مشاهده شد که تلاش‌هایی برای گفت‌وگو با دانش‌آموزان از سوی نمایندگان حوزه علمیه و نهادهای نظامی صورت گرفت، اما این پیام‌ها با عدم پذیرش از سوی دانش‌آموزان مواجه شد. از این رو، دستگاه آموزش و پرورش باید در گزینش و به‌کارگیری افرادی که با نسل جوان سروکار دارند، دقت و سلیقه بیشتری به خرج دهد.
ملک‌زاده به مفهوم “کنشگری” که یکی از محورهای اصلی در سندهای بالادستی آموزش و پرورش محسوب می‌شود، اشاره کرد. او توضیح داد که در نظریه‌ها و برنامه‌های این نهاد، تأکید فراوانی بر پرورش دانش‌آموزانی با روحیه کنشگر وجود دارد؛ دانش‌آموزانی که با مسائل اجتماعی آشنایی داشته و جسارت لازم برای بیان دیدگاه‌هایشان را دارا باشند.
اما او با انتقاد از عملکرد فعلی، بیان داشت که همین دانش‌آموزی که انتظار می‌رود کنشگر باشد، به محض ابراز اعتراض در یک مباحثه، با واکنشی منفی از سوی همان نهادی روبه‌رو می‌شود که مدعی پرورش روحیه کنشگری در اوست.
وی افزود: این تضاد در مورد معلمان نیز صدق می‌کند. نتیجه این است که بسیاری از آموزگاران ترجیح می‌دهند تنها به تدریس محتوای کتاب‌های درسی اکتفا کنند و حتی در صورت وجود وقت اضافه، تمایلی به ورود به بحث‌های گروهی و مشارکت فکری با دانش‌آموزان نشان نمی‌دهند.
او در پایان تأکید کرد: با چنین رویکردی در نظام آموزشی، نه تنها دانش‌آموز کنشگر پرورش نمی‌یابد، بلکه روحیه کنشگری و مشارکت‌جویی او به کلی سرکوب می‌شود.
