
به گزارش ابرامباد، با وجود شرایط حساس سیاسی و اجتماعی کنونی، به نظر میرسد فضای سیاسی کشور همچنان بسته مانده است و جریانهای حاکم تمایلی به گشایش نشان نمیدهند. بارزترین گواه این وضعیت، رد صلاحیتهای گستردهای است که برای نامزدهای شناختهشده انتخابات شوراهای شهر اعمال شده است.
در همین راستا، ابرامباد نظر غلامعلی جعفرزاده ایمنآبادی، نماینده سابق مجلس، را درباره این فضای سیاسی جویا شده است.
جعفرزاده ایمنآبادی، این ردصلاحیتهای وسیع را مغایر با منافع ملی کشور میداند و اظهار داشت که اگر منطق و عقلانیتی حاکم بود، هرگز شاهد چنین تصمیماتی نمیبودیم.
ایشان با انتقاد از انفعال رئیسجمهور، مسعود پزشکیان، تاکید کرد که رئیسجمهور باید با رایزنیهای پیشگیرانه با نهادهای امنیتی و سیاسی، از وقوع چنین برخوردهایی جلوگیری میکرد.
نماینده پیشین مجلس همچنین هشدار داد که اگر این روند حذفی و نارضایتیهای مردمی ادامه یابد، مشارکت در انتخابات ممکن است به کمتر از ده درصد سقوط کند.
مشروح گفتوگوی ابرامباد با جعفرزاده ایمنآبادی را در ادامه میخوانید:
* ارزیابی شما از روند ردصلاحیتهای نامزدهای انتخابات شوراهای شهر و پیامدهای آن برای فضای سیاسی کشور چیست؟
واقعیت این است که مسئولان فعلی در زمینه ردصلاحیتها، همچنان بر همان رویه گذشته پافشاری میکنند و ظاهراً اعتقادی به «انسجام ملی» که مورد تأکید رهبری است، ندارند. این طیف همچنان در پی حاکمیت تکصدایی، حمایت انحصاری از یک جناح خاص و خاموش کردن صدای منتقدان دلسوز است. در این رویکرد، نوعی عطش قدرت مشاهده میشود که با نیازهای کنونی کشور تناسبی ندارد. در شرایطی که ایران بیش از همیشه به خردورزی، آشتی و جلب رضایت مردم نیازمند است، ما شاهد تصمیماتی هستیم که هر روز وضعیت را از گذشته بدتر میکند. این تصمیمات خصمانه و طردکننده، تأثیرات منفی خود را به وضوح در سطح جامعه و «کف خیابان» نشان میدهند و بر نارضایتی عمومی میافزایند.
اگر عقلانیتی وجود داشت، با ایستادگی قاطع در برابر این تندرویها، مانع از شکلگیری چنین وضعیتی میشدیم. متأسفانه، هرچه پیش میرویم، شرایط وخیمتر میشود و بیتفاوتی نسبت به منافع ملی بیشتر آشکار میگردد. این اقدامات نه به سود ملت است و نه به سود کشور؛ بلکه بیشتر به تلاشی برای تسویهحساب سیاسی و حذف رقبا شباهت دارد.
پزشکیان نباید پشتوانه خود را نادیده بگیرد
* در این میان، نقش دولت و شخص آقای پزشکیان چگونه ارزیابی میشود؟
آقای پزشکیان کارهای بسیاری میتوانست انجام دهد و هنوز هم این فرصت را دارد، اما به دلایلی تا این لحظه شاهد هیچ اقدام مؤثری از سوی ایشان نبودهایم. ایشان باید به یاد داشته باشند که محصول ائتلاف نیروهای اصلاحطلب، اصولگرایان معتدل و جریان اعتدالی هستند و نمیتوانند به این پایگاه اجتماعی و سیاسی پشت کنند. انتظار میرود که رئیسجمهور با جدیت بیشتری به این موضوع ورود کند و شخصاً برای رفع این مشکلات سیاسی پیشگام شود؛ اما فعلاً عزم راسخی در این زمینه از ایشان مشاهده نمیکنیم.
* آیا به نظر شما آقای پزشکیان از ابتدا در جریان جزئیات این ردصلاحیتها قرار داشتند؟
به گمان من، دیگر همه از این وضعیت آگاهند و بعید است کسی بیخبر باشد. نکته اینجاست که برای جلوگیری از این اتفاقات، دولت نباید به صورت یک «دولت انتقالی» عمل میکرد. لازم بود پیش از اعلام نتایج صلاحیتها، جلساتی برگزار شود، دستگاههای مختلف توجیه گردند و از آنها خواسته شود که با دولت همکاری کنند. رئیسجمهور باید شرایط حساس کشور، ضرورت انسجام ملی و معنای حقیقی «وفاق» را برای نهادهای تصمیمگیر تبیین میکرد، اما متأسفانه هیچیک از این اقدامات پیشدستانه صورت نگرفت.
ایشان باید با دستگاههای امنیتی، سیاسی، اطلاعاتی و نهادهای اصلی تصمیمگیرنده جلساتی برگزار میکرد. میبایست آنها را توجیه مینمود و درخواست میکرد که با اغماض بیشتری به موضوع بنگرند تا کار به این مرحله نرسد که امروز شاهد این حجم گسترده از حذفها باشیم.
در صورت تداوم وضعیت فعلی، مشارکت در انتخابات شوراها از ۱۰ درصد فراتر نخواهد رفت
* آیا در حال حاضر راهی برای دولت باقی مانده است تا با این رویکرد حذفی مقابله کند؟
اگر دولت بخواهد زمانی ورود کند که کار از کار گذشته باشد، دیگر ثمری نخواهد داشت. تداوم این وضعیت تنها بر تلخکامی جامعه میافزاید و به گمان من، شاید همین حالا هم برای جبران این شرایط دیر شده باشد.
* با توجه به این وضعیت، پیشبینی شما از میزان مشارکت مردم در انتخابات چیست؟
دقیقاً نکته همینجاست. در حال حاضر نیز ما با چالش جدی در جذب مشارکت روبرو هستیم. مردم به نوعی با صندوقهای رأی قهر کردهاند و پیشبینیها حاکی از کمترین میزان مشارکت ممکن است. در چنین شرایطی، وقتی ردصلاحیتهای گسترده نیز به آن اضافه میشود، وضعیت «نور علی نور» میگردد! با این روندی که در پیش گرفتهاند، من واقعاً بعید میدانم میزان مشارکت مردم در این انتخابات از ۱۰ درصد فراتر رود.



