به گزارش ابرامباد، بر اساس گزارشی از رویترز، چین به عنوان یکی از مهم‌ترین خریداران و سرمایه‌گذاران در صنعت نفت ونزوئلا شناخته می‌شود.این بخش حیاتی، پس از دستگیری نیکولاس مادورو توسط ارتش ایالات متحده، به کانون توجه دونالد ترامپ، رئیس جمهور فعلی آمریکا، تبدیل شد که هدفش احیای آن بود. اما سوءمدیریت‌های چندین ساله، کمبود چشمگیر سرمایه‌گذاری و در نهایت تحریم‌های شدید آمریکا، موجب شده است که تولید نفت خام ونزوئلا از اوج تاریخی خود در دهه ۱۹۹۰ که به حدود ۳.۵ میلیون بشکه در روز می‌رسید، در سال گذشته به تنها ۱.۱ میلیون بشکه در روز سقوط کند.
بخش عمده‌ای از صادرات نفتی ونزوئلا راهی چین می‌شود، هرچند پکن معمولاً آمار دقیق واردات خود را منتشر نمی‌کند و بسیاری از محموله‌ها تحت نام‌های دیگر به این کشور وارد می‌شوند. طبق داده‌های شرکت تحلیل انرژی Vortexa، واردات نفت ونزوئلا به چین در سال ۲۰۲۵ به طور میانگین ۴۷۰ هزار بشکه در روز بوده است که تقریباً ۴.۵ درصد از کل واردات دریایی نفت خام این کشور را تشکیل می‌دهد.
پالایشگاه‌های کوچک و مستقل چینی، معروف به «تی‌پات»، از جمله مشتریان اصلی نفت خام ونزوئلا با قیمت‌های تخفیف‌خورده هستند. بخشی از وجوه حاصل از این فروش‌ها برای بازپرداخت بدهی‌های کاراکاس به پکن استفاده می‌شود که تخمین زده می‌شود بیش از ۱۰ میلیارد دلار باشد. موسسه امریکن انترپرایز گزارش داده است که سرمایه‌گذاران چینی از سال ۲۰۱۶ تاکنون بیش از ۲.۱ میلیارد دلار در بخش نفتی ونزوئلا سرمایه‌گذاری کرده‌اند و از معدود شرکت‌های خارجی هستند که همچنان در این کشور فعالیت می‌کنند.
شرکت ملی نفت چین (CNPC)، که پیش از اعمال تحریم‌های آمریکا در سال ۲۰۱۹ یکی از سرمایه‌گذاران اصلی بود، کماکان در شرکت مشترک «سینوونسا» با شرکت دولتی نفت ونزوئلا (PDVSA) فعال است. با اینکه CNPC خرید مستقیم نفت از ونزوئلا را در سال ۲۰۱۹ متوقف کرد، نفت خام این کشور همچنان از طریق دلالان و دیگر شرکت‌های دولتی چینی به بازار پکن راه می‌یابد. مورگان استنلی اعلام کرده است که CNPC شریک یک شرکت مشترک است که کنترل ۱.۶ میلیارد بشکه از ذخایر نفتی ونزوئلا را در اختیار دارد.
سینوپک، دیگر غول نفتی دولتی چین، نیز در یک سرمایه‌گذاری مشترک دیگر مشارکت دارد که مسئولیت مدیریت حدود ۲.۸ میلیارد بشکه از ذخایر نفتی ونزوئلا را بر عهده دارد. تلاش‌ها برای دریافت توضیحات بیشتر از CNPC و سینوپک در مورد جزئیات همکاری‌هایشان تاکنون بی‌نتیجه مانده است.
شرکت خصوصی چاینا کنکورد ریسورسز نیز سال گذشته برنامه‌ریزی کرده بود که بیش از یک میلیارد دلار در دو میدان نفتی ونزوئلا سرمایه‌گذاری کند تا تا پایان سال ۲۰۲۶ به تولید روزانه ۶۰ هزار بشکه نفت دست یابد، اما امکان برقراری تماس برای اظهار نظر با این شرکت فراهم نشد. شرکت‌های کروی پترولیوم و گروه نفتی آنهویی ارهوان نیز در سال ۲۰۲۴ قراردادهای تولید نفت با PDVSA امضا کردند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این قراردادها به مرحله اجرایی رسیده‌اند یا خیر.
صادرات نفت خام ونزوئلا به آمریکا در سال ۱۹۹۷ به اوج خود یعنی ۱.۴ میلیون بشکه در روز رسید و ۴۴ درصد از کل تولید این کشور را شامل می‌شد. این رقم تا سال ۲۰۱۸ به ۵۰۶ هزار بشکه در روز کاهش یافت، زیرا عرضه نفت سنگین رقیب از آمریکا، مکزیک و کانادا افزایش یافت. پس از اعمال تحریم‌های مستقیم دونالد ترامپ، رئیس جمهور فعلی آمریکا، علیه PDVSA، صادرات ونزوئلا بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به صفر رسید.
بر اساس گزارش CNN، حتی اگر دسترسی بین‌المللی به نفت ونزوئلا از همین فردا به طور کامل برقرار شود، بازگرداندن تولید نفت این کشور به سطح سابق، سال‌ها زمان و سرمایه‌گذاری هنگفتی می‌طلبد. شرکت دولتی نفت و گاز ونزوئلا (PDVSA) اظهار داشته است که خطوط لوله این کشور در طول پنج دهه گذشته نوسازی نشده‌اند و برای به‌روزرسانی کامل زیرساخت‌ها و رسیدن به اوج تولید، به سرمایه‌ای حدود ۵۸ میلیارد دلار نیاز است. فیل فلین، تحلیل‌گر ارشد بازار در گروه پرایس فیوچرز، در این زمینه می‌گوید: «این اتفاق می‌تواند یک رویداد تاریخی برای بازار نفت باشد.»
ونزوئلا با دارا بودن بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان، پتانسیل بسیار بالاتری نسبت به تولید فعلی خود دارد. این کشور در حال حاضر روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت تولید می‌کند که تنها ۰.۸ درصد از تولید جهانی نفت خام را تشکیل می‌دهد؛ رقمی که کمتر از نصف تولید قبل از به قدرت رسیدن مادورو در سال ۲۰۱۳ و کمتر از یک‌سوم تولید ۳.۵ میلیون بشکه در روز پیش از روی کار آمدن رژیم سوسیالیستی است.
گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا نشان می‌دهد که تحریم‌های بین‌المللی و بحران عمیق اقتصادی در کاهش تولید نفت ونزوئلا نقش کلیدی داشته‌اند، اما کمبود سرمایه‌گذاری و فقدان نگهداری مناسب زیرساخت‌ها نیز از عوامل اصلی محسوب می‌شوند. زیرساخت‌های فرسوده انرژی، ظرفیت تولید نفت این کشور را طی سال‌ها به شدت محدود کرده است؛ به عبارت ساده، ونزوئلا در حال حاضر به اندازه‌ای نفت تولید نمی‌کند که بتواند تأثیر قابل‌توجهی بر بازار جهانی داشته باشد.
